Ενώτια και ενώτια

του Μιχάλη Δήμα

 

Από νέος αγαπούσε πολύ τα σκουλαρίκια. Όχι για τον εαυτό του, μα για να τα θαυμάζει στ’ αυτιά των γυναικών. Απ’ όλα τα κοσμήματα που έβλεπε επάνω στις γυναίκες μόνο τα ενώτια τραβούσαν τη ματιά του. Αυτά τη μαγνητίζανε. Ούτε βραχιόλια, ούτε δαχτυλίδια, ούτε περιδέραια και κολιέ. Τα χαζεύει να αιωρούνται σα να χορεύουν, όταν κουνάνε το κεφάλι τους καθώς μιλούν. Σαν εκκρεμή. Και βέβαια για δώρο στη συμβία του, αν πρόκειται για κόσμημα, πάντα διαλέγει σκουλαρίκια. Κατά προτίμηση μακριά. Γιατί όταν την είχε πρωτοδεί φορούσε δύο κρίκους στα αυτιά.

 

Από μικρός αγαπούσε και τα τραγούδια. Μα τελευταία η ακοή του δεν τον βοηθούσε να διακρίνει στίχους και μουσική. Και κει που άλλοτε το ραδιόφωνο στο αμάξι ήταν η καλύτερη του συντροφιά, τώρα αποφεύγει να το ανοίγει γιατί ακούει μια βαβούρα γενικά. Κενά και χάσματα στις κουβέντες των άλλων. Δεν σε άκουσα το ξαναλές, σε παρακαλώ πιο δυνατά.  Μία και δυο φορές.  Άλλες φορές άλλα τού λέγανε και άλλα έπιανε. Σκεφτότανε. Γαμώ τα αυτιά μου τα πέτσινα, κάτι δεν πάει καλά.  Κατέφυγε μοιραία σε ωριλά και κείνος του σύστησε επειγόντως ακουστικά. Η ακοή σου έχει πάρει τον κατήφορο, τρέξε  να την προλάβεις.  Έτσι τώρα στολίζουνε τα αυτιά του όχι δυο σκουλαρίκια όπως μερικών αντρών, μα δύο ενώτια κυριολεκτικά…