Αλεξάνδρας Χρονοπούλου…Άτιτλο μικροδιήγημα

Με είχε ένα σπίτι.

Ισχυριζόταν ότι είχε τίτλους για την ιδιοκτησία πάνω μου. Τίτλους ισχυρούς και ελεγμένους, νομίμως μεταγεγραμμένους στα βιβλία μεταγραφών του οικείου υποθηκοφυλακείου. Με πιστοποιητικά και με σφραγίδες. Με τα όλα τους.

Με διεκδικούσε όμως κι ένα πατρικό σ ’ένα ορεινό χωριό. Κι εκείνο τίτλους ισχυρούς επικαλούνταν. Ένα γραφείο, έλεγε πως μ’ είχε μισθωμένη αορίστως. Ένα ιατρείο, ένας καφενές κι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Ένας ναός, μια πτέρυγα κρατουμένων, μια βραχονησίδα, ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών και μια βιβλιοθήκη και ακολούθως ένα πιατάδικο, ένα παγκάκι και μια αίθουσα συναυλιών. Ένας θάλαμος αναμονής -ο πιο θρασύς διεκδικητής- μου κοινοποίησε κατασχετήριο. Στον πλειστηριασμό μου επισπεύδον το Νεκροτομείο. Όλα ορθά και νόμιμα και βάσιμα, με τις εκθέσεις τους, με τις υπογραφές τους και τη δέουσα χαρτοσήμανση. Με τα όλα τους.

Το σύννεφο που με κατέλαβε δεν έδειχνε να νοιάζεται. Δεν ίδρωσε το αυτί του ούτε για τους τίτλους τους ούτε για όλα τ’ άλλα, τα νόμιμα και βάσιμά τους.

Μονάχα με ένα σπρέι κατακόκκινο έγραψε πάνω στο κορμί μου ΚΑΤΑΛΗΨΗ.

Με κατοικεί από τότε… Κανένας δεν τολμά να το εξώσει.