Η χαμένη μνήμη μιας «πλατείας»

Αναδημοσίευση ενός κειμένου που αφορά την ανύπαρκτη ταυτότητα μιας Αθηναϊκής συνοικίας και τη βάναυση ενέργεια να γκρεμισθεί «εν μία νυκτί» ότι την συνδέει με το παρελθόν της. Το κείμενο παραμένει επίκαιρο και διατηρεί την φρεσκάδα του.

❀❀❀

 

imaginistes Αύγουστος 2013

Να σφάξουμε κι έναν κόκορα;

❀❀❀

του Βαγγελη Γκουγκουλή

 

Διαβάζω για χαρές και πανηγύρια για την επικείμενη κατεδάφιση του κτηρίου “Σκαβάντζου-Τζανέτου”. Κι αυτό, από ανθρώπους της Δημοτικής αρχής. Μήπως πρέπει-διερωτώμαι- να σφάξουμε κι ένα κόκορα με την έναρξη των εργασιών;

 Αυτά μόνο σε ανιστόρητους και αδαείς μπορεί κάποιος να τα χρεώσει. Από καλή πρόθεση και μόνο, ας τους πιστώσουμε άγνοια και έλλειψη ευαισθησίας…

Το ιστορικό κτίριο του Σκαβάντζου, όπως πολύ σωστά αναφέρεται σε άρθρο του site, είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα παλαιά κτίσματα της πόλης. Πρέπει να διατηρηθεί, ανακαινισθεί και αξιοποιηθεί για λογαριασμό του Δήμου και των Δημοτών.

Είναι κρίκος μνήμης και ιστορίας αυτής της πόλης. Η  ΕΛΚΑ – ΑΣΠΙΩΤΗ, ο ΑΣΤΕΡΑΣ, το εργοστάσιο ΑΛΕΞΙΑΔΗ, το ΑΤΤΙΚΟΝ, το εργοστάσιο ΔΡΥΑΣ και τόσα άλλα πήγαν υπέρ πίστεως. Κανένα δεν διεκδικήθηκε, ενώ θα μπορούσε να γίνει και μάλιστα  με όχι μεγάλο κόστος. Θα είχε λυθεί ένα μεγάλο πρόβλημα έλλειψης χώρου για πολιτιστικές δραστηριότητες και όχι μόνο… Αντίθετα η μίζερη και άχαρη ισόγεια αίθουσα του Δημαρχείου βαπτίσθηκε κατά καιρούς θέατρο, σινεμά, συναυλιακός χώρος κλπ.

Απουσίασε και απουσιάζει και σήμερα λογική στοιχειώδους υπέρβασης απο τη Δημοτική Αρχή. Είναι σίγουρο ότι και τώρα, επιχειρήματα σαχλά και έωλα θα προβληθούν : ” …η απόφαση για την απαλλοτρίωση είναι συγκεκριμένη…δεν μπορούμε να την παραβούμε…”, ή “…πρέπει να παραδώσουμε επιτέλους μια ανοιχτή πλατεία στους δημότες…” και άλλα παρόμοια ευτελή επιχειρήματα που τα έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές… (εν όψει δημοτικών εκλογών βέβαια, συμπληρώνω εγώ).

Το κτήριο ”Σκαβάντζου” πρέπει να μείνει, όχι για να θυμόμαστε ότι αγοράζαμε από εκεί χύμα πελτέ και αλάτι, αλλά γιατί η παρουσία του θα προσδώσει στην ανύπαρκτη – κατά τη γνώμη μου -πλατεία, στοιχειώδη προοπτική και όραμα συνδεδεμένα με τις καταβολές και την παράδοση (αρχιτεκτονική, ιστορική) του τόπου. Σε αντίθετη περίπτωση κατεδάφισης, θα προσδώσει τιμή και δόξα στον τσιμεντένιο όγκο της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ που αντικατέστησε τόσο βίαια την ιστορική και σεμνή Βασιλική μετά τρούλου των περασμένων δεκαετιών. Ίσως δε, ανάθεμα και κρίμα για την ύβρη των πρωτεργατών…