ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

   31 Μαρτίου 1990. Φτάνουμε Θεσσαλονίκη γύρω στις 5.15 π.μ. Ψάχνουμε απεγνωσμένα για ταξί μέχρι το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. Μια  γυναίκα προτιμήθηκε από μας. Επιτέλους βρίσκουμε ένα. Εγνατία  βρεγμένη. Ουρανούπολη. Ο Μότο σκέφτεται να φωτογραφήσει την  τελευταία γυναίκα στο μόλο. Δίνουμε τις ταυτότητες. Άλλωστε  εκεί  που  πάμε δεν χρειάζονται. Δεν χρειάζεται να συστηθείς για να σε  φιλοξενήσουν. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι . Σημασία έχει ότι είσαι. Στη Δάφνη για  διαμονητήρια. Αποφασίζουμε να τραβήξουμε νοτιοδυτικά. Μονή Διονυσίου, κατάκοποι. Εσπερινός. Καθολικό  σωστός  λαβύρινθος. Μάλλον σύμπλεγμα πολλών ναών. Τράπεζα γεμάτη αγιογραφίες. Έχεις  την αίσθηση ότι τρώνε και οι άγιοι μαζί σου…

   1 Απριλίου 1990. Πρωί ξεκινάμε για την Αγίου Παύλου. Οι  στύλοι του  τηλεφώνου και κάτι κόκκινα σημάδια στις πέτρες μας δείχνουν το  μονοπάτι. Το μονοπάτι βγάζει στη θάλασσα, στον αρσανά. Φαίνεται η  μονή, χτισμένη αμφιθεατρικά να αγναντεύει τα κύματα. Μεσημέρι. Στο  κρεβάτι που είμαι ξαπλωμένος, βλέπω απ’ το παράθυρο τους τρούλλους  του ναού, το τείχος, έναν  βράχο και ένα κομμάτι  ουρανού έτοιμο να με  πάρει …