Μνήμες Μπραχαμιωτών

του Κωνσταντίνου Χαϊδεμένου

 

Κάποιες φορές, αναζητώντας τη σχέση μου με τον Άγιο Δημήτριο (Μπραχάμι), θέτω στον εαυτό μου το ερώτημα, αν μπορώ να θεωρηθώ γέννημα – θρέμμα Μπραχαμιώτης. Αν και γεννήθηκα στο Μπραχάμι το 65 και διέμενα μέχρι το 98 που έφυγα στην επαρχία, για να επιστρέψω πριν 3 χρόνια, η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Οι μνήμες μέχρι το Λύκειο πολλές, και εύκολα αναζωογονήθηκαν στα πρόσφατα reunion. Όμως από τα φοιτητικά χρόνια και μετά, πέρα από τη στενή γειτονιά και τους συγγενείς, το κέντρο της ζωής μου μεταφέρθηκε έξω από το Μπραχάμι.

 

Θα μπορούσε να έχει γίνει αλλιώς; Ίσως, αν είχε κάποιον πόλο να με ελκύσει. Μπορεί βέβαια να είχε και να μη τον βρήκα. Τώρα που ξαναγύρισα ανακάλυψα τους Imaginistes, κάτι σαν την ψυχή του Αγίου Δημητρίου. Που έρχονται με τα όμορφα κείμενά τους και συμπληρώνουν ένα παζλ, που ευτυχώς μερικά κομμάτια τους τα έχω ζήσει από πρώτο χέρι …… Το 3ο δημοτικό στις ελιές, παιγνίδι στην αυλή με τα τσιγκάκια (καπάκια από γκαζόζες αντί για μπάλα), κολλητά ο θερινός κινηματογράφος Ήρα, πιο πέρα ο χειμερινός Λούλα όπου προλάβαμε να πάμε σε κάποιες παραστάσεις.

 

Μεταξύ των πολλών δασκάλων στις τάξεις των 50-60 παιδιών, ο Γιώργος Γραμματικόπουλος, που η φωνή του για χρόνια συνόδευε τις παρελάσεις. Μετά, το στρογγυλό, όπου η φουρνιά μου ευτυχήσαμε να είμαστε οι πρώτοι που ξεκινήσαμε εκεί από την Α’ Γυμνασίου. Βέβαια γεύση από το παλιό γυμνάσιο, στο στενό του Μαλτέζου, είχα πάρει βλέποντας από την πίσω αυλή του σπιτιού μου, τον αείμνηστο Στόλη να γυμνάζει τα αγόρια του γυμνασίου, στην αλάνα του νεκροταφείου. Στο μικρό δρόμο μας, τα δυο κουρεία, το μοντέρνο του Τόνυ που έπαιζε κιθάρα και καλό ποδόσφαιρο και το παραδοσιακό του μπάρμπα-Γιώργου (ο γιος του Μίμης έχει την ομώνυμη ταβέρνα στη Λουκή Ακρίτα) και πολύ κοντά η ΕΒΓΑ της γειτονιάς, του κυρ-Γρηγόρη και της κυρά-Κατίνας, πολυσύχναστο καφενείο που έπηζε και γιαούρτι. Πιο πέρα στην εκκλησία ο κυρ-Βαγγέλης με τα ανεπανάληπτα σουβλάκια του, η μυρουδιά του καφέ από το μύλο του Μέρμηγκα, ο κυρ-Βασίλης ο Νασόπουλος, η κυρά-Σταματίνα με τα παιγνίδια (σήμερα Κλεψύδρα), οι λουκουμάδες, ο κυρ-Γιάννης ο Δεγαΐτης βιβλιοπωλείο με όλη τη σημασία της λέξης, ο Μπάμπης ο Σπαλιάρας με τα γυναικεία ενδύματα και τη φωτογραφία των αδελφών Κένεντυ σε περίοπτη θέση. Οι συναυλίες Σαββόπουλου και Νταλάρα στην πλατεία νεκροταφείου, σήμερα φαντάζει απίστευτο. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις για τις δημοτικές εκλογές, το 1974 στου Μπουκογιάννη ήταν η πρώτη εμπειρία μου με τόσο κόσμο.