Πλίνθοι και κέραμοι, Mark Lilla
Χρίστος Σαπρίκης
~~~
« Well, they closed down the auto plant in Mahwah late last month
Ralph went out lookin’ for a job, but he couldn’t find none
He came home too drunk from mixin’ Tanqueray and wine
He got a gun, shot a night clerk, now they call him Johnny 99» [1]
~~~
«…είμαστε μια ταξικά διαλυμένη κοινωνία και πλέον και γεωγραφικά διαιρεμένη. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις αξίες που πρεσβεύουμε εμείς, αλλά και τις αξίες που πρεσβεύουν οι άλλοι,
αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό δαιμονοποιώντας τους και θεωρώντας ότι είναι όλοι απελπισμένοι ρατσιστές και αντιδραστικοί.
Αυτός είναι ένας μύθος που απλά μας ικανοποιεί. Αν τον δεχτούμε τότε νομίζουμε ότι το πρόβλημα λύνεται αν καθίσουμε πίσω από το λάπτοπ μας και να γράψουμε μερικά tweets.» [2]
~~~
«...Well, the city supplied a public defender, but the judge was Mean John Brown
He came into the courtroom and stared poor Johnny down
«Well, the evidence is clear, gonna let the sentence, son, fit the crime
Prison for ninety-eight and a year and we’ll call it even, Johnny 99″…» [1]
~~~
Με το κλιματιστικό να αγκομαχάει προσπαθώντας να διώξει τα κύματα του καυτού αέρα που πολιορκούν τους χοντρούς πέτρινους και τις ειδήσεις να τρέχουν στην οθόνη μια ματιά ξανά σε ένα βιβλίο του Μαρκ Λίλα.
~~~
«… A fistfight broke out in the courtroom, they had to drag Johnny’s girl away
His mama stood up and shouted, «Judge, don’t take my boy this way»
«Well, son, you got any statement you’d like to make
Before the bailiff comes to forever take you away?»
«Now, judge, judge, I got debts no honest man could pay
The bank was holdin’ my mortgage and takin’ my house away
Now I ain’t sayin’ that made me an innocent man
But it was more than all this that put that gun in my hand…» [1]
Mark Lilla, Κάποτε Φιλελεύθερος Και Πάλι Φιλελεύθερος Περί της Πολιτικής των Ταυτοτήτων
~~~
Λίγες μέρες μετά την εκλογή του Τραμπ ο Μαρκ Λίλα [3] δημοσίευσε ένα άρθρο στους Ν.Υ. Times, με τίτλο «The End of Identity Liberalism» στο οποίο αναλύει τους λόγους της ήττας των Δημοκρατικών και της κυριαρχίας του Τραμπ στην Αμερικάνικη πολιτική ζωή. Από αυτό το άρθρο προήλθε και το βιβλίο του «Κάποτε Φιλελεύθερος πάλι Φιλελεύθερος, περί της Πολιτικής των ταυτοτήτων»
~~~
Το βιβλίο αγοράστηκε το 2018, έμεινε στη στοίβα με τα «θέλω να τα διαβάσω» για χρόνια για να ανοιχτεί χτες το πρωί σ´ ένα μπαλκόνι στις πλαγιές του Μαυροβουνίου και να διαβαστεί απνευστί αφήνοντας στην άκρη για ώρες βόλτες στις παραλίες και στα σκιερά μονοπάτια του δάσους.
~~~
«Αντίθετα με το πόρισμα που θα έβγαζαν οι κεντρώοι «ιατροδικαστές» για τις εκλογές του 2016, ο λόγος που χάνουν έδαφος οι Δημοκρατικοί δεν είναι ότι μετακινήθηκαν πολύ προς τα αριστερά. Ούτε, όπως ήδη επιμένουν οι προοδευτικοί, ότι μετακινήθηκαν πολύ προς τα δεξιά, ιδιαίτερα σε οικονομικά ζητήματα. Χάνουν επειδή αποτραβήχτηκαν σε σπηλιές που έφτιαξαν οι ίδιοι στην πλαγιά ενός βουνού που κάποτε ήταν υπέροχο.» [2]
~~~
Ο Λίλα μιλάει για τους αριστερούς και τους φιλελεύθερους της Αμερικής για την απουσία μιας ενοποιημένης πολιτικής πρότασης, ενός οράματος, τον εγκλωβισμό τους στην πολιτική των ταυτοτήτων και στη θεοποίηση των αντίστοιχων κινημάτων.
~~~
«Η δημοκρατική πολιτική βασίζεται στην πειθώ, όχι στην αυτο-έκφραση. Τα «Είμαι εδώ», «Είμαι παράξενος» ποτέ δε θα προκαλέσουν κάτι περισσότερο από ένα χτύπημα στην πλάτη ή ένα βλέμμα περιφρόνησης. Δέξου ότι ποτέ δεν θα συμφωνήσεις με όλους για όλα – αυτό είναι αναμενόμενο σε μια δημοκρατία. Μια επίπτωση της συμμετοχής σου σε κοινωνικά κινήματα που αφορούν τις ταυτότητες είναι ότι περιβάλλεσαι από άτομα που έχουν παρόμοιες απόψεις και παρόμοια εμφάνιση και μόρφωση με εσένα. Μην υποβάλλεις σε τεστ καθαρότητας εκείνους που θα πείσεις. Δεν είναι τα πάντα ζήτημα αρχής – και ακόμα και όταν κάτι είναι, υπάρχουν συνήθως άλλες εξίσου σημαντικές αρχές που μπορεί να θυσιάστηκαν για να διατηρηθεί αυτή. Οι ηθικές αξίες δεν είναι κομμάτια σε ένα παζλ όπου τα πάντα έχουν κοπεί έτσι ώστε να ταιριάξουν.»
~~~
Εξετάζει την πολιτική κατάσταση στην Αμερική, την άνοδο του λαϊκισμού και του ανορθολογισμού, την ενίσχυση της ατομικής προσέγγισης των προβλημάτων σε βάρος της συλλογικής, όμως οι σκέψεις του και οι προσεγγίσεις του αποτελούν αφορμές για προβληματισμούς για τα δικά μας. Γυρίζεις τις σελίδες και διαπιστώνεις ότι πολλές φορές απλά αλλάζοντας λίγο τις λέξεις, τα ονόματα των κομμάτων είναι σαν να μιλάει και για το δικό μας πολιτικό σύστημα.
~~~
«Δεν μπορεί να υπάρξει φιλελεύθερη πολιτική χωρίς την έννοια του εμείς – δηλαδή αυτού που είμαστε ως πολίτες και αυτού που οφείλουμε ο ένας στον άλλο.
Αν θέλουν οι φιλελεύθεροι να έχουν κάποια ελπίδα να κερδίσουν και πάλι την αμερικανική φαντασία και να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη σε όλη τη χώρα, δεν θα είναι αρκετό να νικήσουν τους Ρεπουμπλικανούς κολακεύοντας τη ματαιοδοξία του μυθικού μέσου Αμερικανού.
Πρέπει να προσφέρουν ένα όραμα για το κοινό μας πεπρωμένο που να βασίζεται σε κάτι κοινό για όλους τους Αμερικανούς, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό τους. Και αυτό είναι η ιδιότητα του πολίτη.
Πρέπει να μάθουμε και πάλι πώς να μιλάμε στους πολίτες ως πολίτες και πώς να διατυπώνουμε τις επικλήσεις μας – και αυτές που ωφελούν συγκεκριμένες ομάδες – με βάση αρχές που όλοι μπορούν να τις υποστηρίξουν…»[4]
~~~
Στα 
των καλοκαιρινών αναγνωσμάτων.
[1] Johnny 99, Bruce Springsteen, Nebraska, 1982
[3] Ο Mark Lilla (γεννημένος το 1956) είναι Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, ιστορικός ιδεών , δημοσιογράφος και καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη.
[4] Mark Lilla, Κάποτε Φιλελεύθερος Και Πάλι Φιλελεύθερος Περί της Πολιτικής των Ταυτοτήτων, Επίκεντρο, 2018
imaginistes 