Σεροτονίνη

του Μιχάλη Δήμα

 

Πέμπτη 22 Αυγούστου 2024. Για το βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, θα με συγχωρήσουν οι αναγνώστες, μόνο παραληρηματικά μπορώ να καταγράψω τις εντυπώσεις μου. Σεροτονίνη, ουσία ευφορική που περιέχεται σε πολλά αντικαταθλιπτικά. Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος έχοντας πλήρη επίγνωση της αποτυχίας του στην προσωπική και ερωτική ζωή του, συνειδητοποιώντας ότι και στην επαγγελματική του καριέρα δεν μπορεί να τα βάλει με το πολυπλόκαμο σύστημα και να παρέμβει θετικά όπου νομίζει οδηγείται στην κατάθλιψη. Μια επίφαση ζωής για να μπορεί απλά να υπάρχει τού προσφέρει η σεροτονίνη.

Αυτό το βιβλίο του  Ουελμπέκ είναι μια γροθιά στο στομάχι του μεταμοντέρνου δυτικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού ανέραστου έως αντιερωτικού που έχει αναγάγει το σεξ σε επιστήμη για λίγους. Οι ωμές και κυνικές περιγραφές ερωτικού περιεχομένου, μπορεί να σοκάρουν τους σεμνότυφους και ηθικολόγους, αλλά ο Ουελμπέκ δεν κάνει πορνογραφία. Μέσα από την αποτυχία του ήρωα του αναδύεται και η αποτυχία ολόκληρου του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Η ερήμωση της υπαίθρου, ο παγκόσμιος εμπορικός ανταγωνισμός, η αποθέωση της τουριστικοποίησης  των πάντων, ο ρηχός κόσμος του θεάματος, η καταστροφή των τοπικών κοινωνιών και η αποσάθρωση των κοινωνικών σχέσεων, ζητήματα που θίγει ο συγγραφέας χωρίς να μασά τα λόγια του και να τα στρογγυλεύει. Και βέβαια στον πυρήνα όλων αυτών ο χαμένος έρωτας και ο πανταχού παρών πνευματικός θάνατος. Το μη νόημα. Η αδυναμία του μεταμοντέρνου ανθρώπου να νοηματοδοτήσει τη ζωή του πέρα από την ναρκισσιστική ψεύτικη εικόνα του και την αποθέωση μιας δήθεν  προόδου που οδηγεί αν όχι στο γκρεμό τουλάχιστον στο μηδέν…