Πρέπει να το κάνω;

Χρίστος Σαπρίκης

---

---

– Πώς ήταν παιδί μου η μέρα σου στο νοσοκομείο σήμερα;

– Τα συνηθισμένα. Αρκετή κούραση, ήρθα στην κλινική κατευθείαν από το σεμινάριο που ήμουν στη Λειψία, αλλά δεν είχαμε κάποιο σοβαρό περιστατικό.

Εσύ μπαμπά έκανες το εμβόλιο για την Covid-19;

– Πρέπει να το κάνω;

– Το έχουμε πει χίλιες φορές. Θα το κάνουμε κάθε χρόνο. Όπως κάνουμε της γρίπης έτσι θα κάνουμε κι αυτό. Και μπαμπά, για άλλη μια φορά:

Στα θέματα υγείας δεν ακούμε το μακρύ και το κοντό που γράφει ο πάσα ένας στα κοινωνικά δίκτυα, ούτε αυτά που λένε στα καφενεία.

Οπότε ξανά: [1]

~~~

-Πλινγκ! Ο ήχος των μηνυμάτων στο κινητό.

«Το ραντεβού επιβεβαιώθηκε. Εμβολιασμός κατά Covid-19 στο Εμβολιαστικό Κέντρο Κ.Υ. Δάφνης στις 14:11…»

~~~

Διαβάζω το μήνυμα και κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι είμαστε πολύ τυχεροί που γεννηθήκαμε σ’ ένα μέρος του κόσμου όπου μας δίνεται η δυνατότητα να προστατεύουμε τη ζωή μας με ό,τι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η επιστήμη.

Να θεωρούμε δεδομένο, και να σνομπάρουμε ενίοτε, αυτό που στο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ κομμάτι του πλανήτη μας, που για δισεκατομμύρια ανθρώπους, είναι πολυτέλεια και άπιαστο όνειρο.

Το σκέφτομαι και δεν ξέρω γιατί νιώθω πολλές φορές και ντροπή γι’ αυτή μου την τύχη όταν βλέπω τις εικόνες εκατομμυρίων ανθρώπων σε άλλες χώρες να παρακαλούν για ένα εμβόλιο, για πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες που ούτε στο όνειρό τους δεν πρόκειται να τις δουν.

Ντροπή και θλίψη με τους στίχους του ποιητή να έρχονται ξανά στην επιφάνεια:

«…κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μία φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;» (1)

---

[1] https://bit.ly/3tWgMro
[2] Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ενός λεπτού σιγή, Ποιήματα, Ιανός 2020