Ρεμούτσικο…σαν παλιά δαντέλα

Μιχαήλ Δήμα Αφήγησις

❀❀❀❀❀❀

Χρήστο καλημέρα. Πολύ ωραίο το αφιέρωμα στα παλιά κουτούκια αν και εγώ σα νεότερος δεν τα πρόλαβα και δεν έχω παραστάσεις, καθώς και το κείμενο του Χαριτόπουλου.

Συνειρμικά μου ήρθε στο νου η προϊστορία του Ρεμούτσικου, όταν ζούσε ο πατέρας μου και πούλαγε κρασί στα σπίτια. Η πιο πολύ δουλειά έπεφτε τα Σαββατοκύριακα. Ερχόντουσαν με μπουκάλια διάφορων μεγεθών από λίτρου μέχρι πλεκτές νταμιτζάνες τρίκιλες και εξάκιλες. Κάποιοι ξεχασιάρηδες ερχόντουσαν καθυστερημένοι και σαν μικρότερος σηκωνόμουνα εγώ από το τραπέζι για να τους εξυπηρετήσω. Θυμάμαι τα βαρέλια παραταγμένα στη σειρά διαφόρων μεγεθών και αριθμημένα.

Το δωμάτιο που φιλοξενούσε τα βαρέλια ήταν στρωμένο με πλακάκια στο χρώμα της ώχρας και κεραμιδί με πολλά από αυτά ραγισμένα από τις μετακινήσεις των βαρελιών. Η σκεπή σε κάποιο σημείο είχε υποχωρήσει και ήταν υποστυλωμένη.  Και αυτή βέβαια η περίοδος ήταν αφιερωμένη στα καινούρια κρασιά.  Υπήρχε και ένα μικρό σιδερένιο τραπεζάκι και τρεις τέσσερις καρέκλες. Ο γερό Νώντας αφού έκανε την πρωινή του τσάρκα για ψώνια και για άλλες εξωτερικές δουλειές, κατά τις έντεκα την άραζε στο λημέρι του περιμένοντας τους πελάτες. Σε καθημερινή σχεδόν βάση ερχόντουσαν και δυο τρία γερόντια φίλοι του. Τον έναν που θυμάμαι ήταν ο Σπύρος ο Τσορός, ο πεθερός του Ανέστη του Αδαμίδη. Τότε έβγαιναν στο τραπεζάκι τα κρασοπότηρα και το μισόκιλο. Ο μεζές καμιά ντομάτα και ελιές και σε εξαιρετικές περιπτώσεις λακέρδα…