Το ένοχο ρούχο

της Αλεξάνδρας Λαμπροπούλου

 

Περιέργως, δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να εμπιστευτώ άνδρα με καμπαρντίνα. Ίσως φταίει η ιστορία του ενδύματος, trench coat (το πανωφόρι για τα χαρακώματα) εφόσον αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό ρούχο για τους αξιωματικούς στο μέτωπο. Η επιλογή της καμπαρντίνας στα μάτια μου περιγράφει πιθανά έναν άνδρα φιλόδοξο, επιθετικό και μυστήριο, κρυμμένο πίσω από ένα τέτοιο πανωφόρι.

Στον κινηματογράφο έχουμε δει κατασκόπους, γκάνγκστερς και μαφιόζους με καμπαρντίνες, αλλά και μέχρι το πρόσφατο παρελθόν ήταν το πανωφόρι που επέλεγε όποιος γιάπις και αδίστακτος χρηματιστής σεβόταν τον εαυτό του. Αυτές οι εικόνες και η ιστορία του ρούχου, εδραίωσαν μια ιδέα που δεν μπόρεσε να ανατρέψει ούτε ο σαγηνευτικός και ευάλωτος Χάμφρευ Μπόγκαρτ στην Καζαμπλάνκα, που τη φόρεσε ομολογουμένως καλύτερα από τον καθένα.

Πολλοί θεωρούν ότι τα ρούχα που επιλέγουμε είναι ένα τυχαίο γεγονός, παραίνεση της εκάστοτε μόδας, μικρή σημασία έχουν ή δε λένε πολλά γι αυτόν που τα φορά. Είναι οι οπαδοί του «μην κρίνεις κάποιον από την εμφάνιση». Αδιανόητο! Μια γυναίκα με μονόχρωμα λιτά ρούχα, με ίσιες γραμμές και σταθερά υφάσματα είναι τελείως διαφορετική από αυτή που επιλέγει συνήθως εμπριμέ, ελαφριά υφάσματα και ασύμμετρα μήκη. Ένας άνδρας που φορά υφασμάτινα παντελόνια και πουκάμισα ή κοστούμια δεν μοιάζει καθόλου με αυτόν που επιλέγει να φορά τζην, φόρμες και φούτερ. Οι επιλογές και οι συνδυασμοί των ρούχων μιλούν. Τα χρώματα, τα μοτίβα, οι στάμπες, τα λογότυπα, τα τυπωμένα συνθήματα, τα υφάσματα. Μιλά, αν τα ρούχα είναι καθαρά, σιδερωμένα, φθαρμένα ή σκισμένα, η επιλογή των λινών που τσαλακώνουν, της οργάντζας που διαφανίζει, της γυναικείας τσάντα από σκληρό δέρμα με ακμές, των μαλακών car shoes ενός άνδρα ή των γυαλιστερών σκαρπινιών. Άπειρες οι επιλογές και οι δηλώσεις τους αρκεί να ακούς.

Τα ρούχα μας δεν είναι «αθώα», είναι το δεύτερο δέρμα μας, έχουν την αύρα μας, έχουν την έκφραση του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής μας, μας περιγράφουν, είναι εμείς. Στον Άμλετ, όταν ο Πολώνιος δίνει συμβουλές για τη ζωή στο γιο του Λαέρτη, μεταξύ άλλων τού λέει «Ντύσου με λούσο, όσο σηκώνει το πουγκί σου, χωρίς ιδιοτροπίες, πλούσια, μα όχι φαντασμένα, γιατί η φορεσιά συχνά τον άνθρωπο συσταίνει».

https://diosmarini.wordpress.com/