Μάνος, σκέτο.

της Αλεξάνδρας Λαμπροπούλου (οδοιπορώντας)

 

Ο τάφος του Μάνου Χατζιδάκι στο κοιμητήριο της Παιανίας είναι λιτός, καλαίσθητος. Με την πλάτη του στον Υμηττό κοιτάζει την ανατολή, ίσα βαθιά μέσα στο Αιγαίο.

Στο ταπεινό Λιόπεσι, βρήκε ο ίδιος τον τόπο που θέλησε να ταφεί, χωρίς ομιλίες, στεφάνια, πολιτικούς, τηλεοράσεις, φωτογράφους.

Κάποιος είχε αφήσει απαλά σήμερα μερικά φρέσκα χρυσάνθεμα, κάτω από την επιτύμβια στήλη που είναι χαραγμένη η τελευταία στροφή από “Το τραγούδι του δρόμου” του αγαπημένου του φίλου Νίκου Γκάτσου: “Το πανηγύρι ετούτο θα τελειώσει. Όμως μαγεμένος θα ναι ο κόσμος, η καρδιά κι ο νους. Μ’ ένα τραγούδι πάντα ανοίγει ο δρόμος για τους ουρανούς”.

Ίσως να ήταν φαρσέρ ο Μάνος. Ίσως απλά μπούχτησε και θέλησε να είναι μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, ήρεμος. Εξάλλου, εν ζωή, μας παρηγόρησε αρκούντως. Και συνεχίζει.

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή

Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω

Μη φοβηθείς

Και θα με βρείς είτε σαν άστρο

Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα

Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει

Eίτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς

Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα

Μαζεύονται όλοι οι ποιητές

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα

Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια

Και περιμένουν

Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν

Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου

Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου

Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου

Το πρόσωπό μου φωτεινό

Να σχηματίζει αστερισμό

Να σου χαμογελάει

Και να σου ψιθυρίζει

Καλή νύχτα

ποίημα «Ερωτικό»

http://diosmarini.wordpress.com