Η απόλυση
του Βασίλη Καρδάση
-Ναι;
-Ο Νίκος είμαι κυρα-Μαρία. Είναι εκεί ο Δημήτρης;
-Μισό λεπτό αγόρι μου. Καλά είναι όλοι στο σπίτι σου;
-Καλά.
………………
-Έλα ρε Νικόλα. Τι κάνεις;
-Γάμα τα φίλε. Γάμα τα.
-Τι έχεις δεν σ’ ακούω καλά.
-Απολύθηκα φίλε.
-Τι λες ρε μαλάκα! Πότε, πώς έγινε;
-Τι πώς έγινε. Ο πούστης ο διευθυντής ενημέρωσε χτες εμένα και τον
Τάκη, τον ψηλό ρε, τον έχεις γνωρίσει, ότι απολυόμαστε.
-Έλα ρε γαμώτο.
-Το περίμενα μωρέ. Αφού λέγανε συνέχεια οι μαλάκες ότι θα απολυθούν
όλοι οι συμβασιούχοι με ειδικές συμβάσεις. Με είχαν ζώσει τα φίδια που
δεν με κάνανε μόνιμο. Δεν στο ‘λεγα; Στο ‘λεγα.
-Ε καλά τώρα. Δεν υπήρχε κάνα παραθυράκι ρε παιδί μου;
-Τι παραθυράκι;
-Να η αδελφή σου, ο πατέρας σου, ξέρω ‘γω;
-Τι να κάνει η αδελφή μου! Εδώ στο κόμμα που δουλεύει και δεν είναι
σίγουρη ούτε αυτή. Χρωστάνε λέει στις τράπεζες και θα διώξουνε κόσμο
και από τα γραφεία. Πού φτάσαμε ρε μαλάκα μου. Πού φτάσαμε.
-Καλά ρε, έτσι στην ψύχρα;
-Έτσι στην ψύχρα. Με τους καριόληδες. Όλο υποσχέσεις και υποσχέσεις.
«Τελευταίοι θα φύγετε, μη φοβάστε» και άλλες τέτοιες μαλακίες.
-Πω ρε παιδί μου. Καλά ρε Νίκο πόσα χρόνια δούλευες με σύμβαση;
-Πέντε χρόνια ρε, πέντε ολόκληρα χρονάκια. Και ‘ντάξει να σου πω κάτι;
Εγώ θα μπορούσα να τους ξεμπροστιάσω, αλλά τέλος πάντων ρε φίλε. Δεν
μου πάει.
-Τι εννοείς;
-Τι εννοώ! Δεν σου ΄λεγα για τις προμήθειες που αρπάζανε για την αγορά
υλικού; Ξέρω ρε συ ότι βουτάγανε οι πούστηδες από χίλιες μεριές.
Περιουσία κάνανε από την κωλο ΔΕΗ.
-Και συ πώς τα ξέρεις ρε Νίκο;
-Τι πώς τα ξέρω. Δεν ήμουνα στο τμήμα προμηθειών; Από ‘κει.
-Μάλιστα. Ώστε έτσι.
-Εμ πως. Και βρήκανε να πετάξουνε έξω εμάς που δουλεύαμε ρε φίλε. Άσε
γιατί μου την έχει δώσει. Αφού σκέφτομαι να βγω στα κανάλια ρε πούστη
μου να τα πω όλα. Έκλεισε κι αυτός ο μαλάκας ο Ζούγκλας την εκπομπή
του. Θα πήγαινα μα την Παναγία. Θα το ‘ριχνα απέξω-απέξω. Ξέρεις …
-Ναι. Και τώρα;
-Τώρα γάμα τα. Ανεργία. Για έξι μήνες θα ‘χω επίδομα ανεργίας. Δεν
ξέρω πόσο είναι. Αλλά πόσο να είναι ρε Δημήτρη; Περνάς με τα κόλλυβα;
-Δεν περνάς.
-Και πού να βρω τώρα δουλειά; Ακούς τι γίνεται. Ένας στους δύο άνεργος
στην ηλικία μας.
-Μη στενοχωριέσαι μωρέ παιδί μου. Κάτι θα βρεθεί. Πού ξέρεις;
– Αφού με πήρε η Ντίμη να κατέβω σε διαδήλωση στο Σύνταγμα αύριο και
λέω να πάω. Ποιος εγώ ρε μαλάκα! Που δεν έχω ασχοληθεί ποτέ ούτε με
κόμματα, ούτε με συνδικαλισμό. Γαμώ την πουτάνα μου.
-Καλά θα κάνεις. Εδώ κατέβηκε προχτές ο κυρ-Λευτέρης με την
κυρα-Παναγιώτα. Ξέρεις ρε συ οι διπλανοί μας. Τα γεροντάκια. Εκεί μας
φτάσανε μαλάκα. Στην απελπισία. Θα γίνουμε κουμμούνια εξαιτίας τους.
Αυτά που κορόιδευα στον πατέρα μου.
-Και ‘νταξει ο πατέρας σου. 100 χρονώ άνθρωπος. Αλλά εμείς. Εμείς ρε
φίλε που δεν ξέραμε μέχρι πρόσφατα ποιος είναι ο πρωθυπουργός της
χώρας. Καρφάκι δεν μου καιγότανε. Και τώρα να ετοιμάζομαι για τη
διαδήλωση.
-Χα-χα-χα.
-Μη γελάς ρε μαλάκα. Μη γελάς. Με φαντάζεσαι να φωνάζω στη διαδήλωση;
-Ούτε μπορώ να σε φανταστώ.
-Τέλος πάντων θα δούμε. Εσύ τι γίνεσαι;
-Όπως τα ‘ξερες.
-Στο ψιλικατζίδικο;
-Ευτυχώς που υπάρχει και αυτό.
-Ευτυχώς δεν θα πει τίποτα. Έχει δουλειά;
-Εντάξει μειωμένα. Αφού ο κόσμος δεν ψωνίζει τώρα ούτε καραμέλες. Αλλά
ένα μεροκαματάκι βγαίνει. Δεν έχω παράπονο.
-Και το κοροϊδεύαμε ρε μαλάκα μου.
-Το κοροϊδεύαμε λέει!
-Ευτυχώς φίλε μου που επέμενε ο γέρος σου.
-Ευτυχώς πράγματι. Κουμμουνιστής παιδί μου. Κουμμουνιστής. Όλο θα
‘ρθει κρίση και θα ‘ρθει κρίση. Μου τα ‘χε πρήξει. Και ήρθε φίλε μου.
-Οπότε σκάσε και σκάβε.
-Ψιλικατζίδικο και πάλι ψιλικατζίδικο.
-Λοιπόν σ’ αφήνω ρε φίλε, γιατί με παίρνει στο κινητό η Λένα.
-Ναι εντάξει. Πες της φιλιά. Γειά.
-Γειά.
Βασίλη Καρδάση – Success stories – Εκδότης: ΚΨΜ
imaginistes 