ΠΑΥΛΟΣ…

της Γωγώς Γεωργίου

 

Τι να πω που να μην μοιάζει ιεροσυλία.. Κι’  εδώ μ’ αυτό το κομμάτι … Με πάει τόσο πίσω… Σε χρόνια που παιδιά εμείς κ εκείνος ήταν ήδη Ο ΠΑΥΛΟΣ!! Και τότε μας σημάδεψε με την ύπαρξη του τόσο απλά κι’ ανθρώπινα ….όπως απλός κι’ ανθρώπινος κι’ αβάσταχτα αληθινός ήταν κι’ εκείνος …παιδιά μικρά …στην αρχή της ζωής και πάνω στο κέντημα του ονείρου …. Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΣ…!!

 

Και τώρα κάθε φορά που τον ακούμε γυρνάμε πίσω εκεί στο τότε…στα υπόγεια λαιβάδικα της Πλάκας…Ψάχνουμε αυτό που λέει εδώ το : ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΟ ΨΕΜΑ που υπογράψαμε κι’ εγώ δεν ξέρω πως και γιατί …Το ψάχνουμε μπας και το βρούμε και το σκίσουμε σε χίλια μικρά κομματάκια και το ρίξουμε στην φωτά ..Μπας κι’ έτσι λευτερωθούμε και καταφέρουμε να μην δειλιάσουμε οπως τότε ….μήπως κι’ αρπάξουμε όσα τότε φοβηθήκαμε να διεκδικήσουμε … Τι κερδίσαμε…τι χάσαμε… τι ονειρευτήκαμε και τι ζήσαμε τελικά…

 

Εύκολη απάντηση ε; Κερδίσαμε όσα σιχαινόμασταν τότε … και χάσαμε όσα δεν θα ζήσουμε ποτέ. Τώρα που ΤΟΣΟ ΜΟΝΟΙ…ΤΟΣΟ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΜΟΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ. παρακαλώντας να γίνουμε αυτό που ήμασταν τότε που θέλαμε να γίνουμε αυτό που γίναμε …. και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…