ΠΑΙΔΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ

~~~~~~~~

Για άλλη μια φορά έπεσα από το πρωί

στην καθημερινή ρουτίνα.

Σκούπισμα, συγύρισμα, ξεσκόνισμα.

Λένε πως το πρωί πρέπει να δημιουργείς

αλλά πού καιρός για τέτοια.

.

Ώρα να πετάξω και τα σκουπίδια.

Η γειτονιά ερημωμένη,

μόνο τα φώτα της χτεσινής νύχτας

-νεκροζώντανα-

μένουν να θυμίζουν το μεγαλείο και τα όνειρα του χτες.

Λένε πως κάθε φως αστεριού είναι η ψυχή κάποιου που αγαπήθηκε πολύ

αλλά ποιος τα πιστεύει πια.

.

Στον κάδο που ανοίγω κρύβονται πολλές μικρές ιστορίες:

ένα σπασμένο μπουκάλι ρετσίνας γεμάτο οργή και πόνο,

ένα μισοφαγωμένο τοστ γεμάτο αχαριστία

και μια παιδική ζωγραφιά γεμάτη δάκρυα.

Ντροπή σε όποιον την πέταξε:

Λένε πως κάθε παιδική ζωγραφιά καθρεφτίζει τα όνειρά μας

αλλά κάποιοι ασυνείδητοι το έχουν ξεχάσει.

.

Συγχυσμένος συνεχίζω τη μέρα μου.

Δουλειά, κίνηση, τηλέφωνα.

Άγχος, στιγμιαία χαρά, πανικός, υπομονή, τέλος.

Ο γυρισμός στο σπίτι θυμίζει καράβι που

τσακίζεται άδοξα στα βράχια κοντά στο λιμάνι.

Λένε πως οι ψυχές των πνιγμένων δεν βρίσκουν ησυχία.

Α ναι, θυμήθηκα: την παιδική εκείνη ζωγραφιά εγώ την είχα πετάξει.