Από την Αγγελοκαμωμένη μου στην Αστερομάτα

του Μιχάλη Δήμα

 Στο Γιώργο Λιακόπουλο

  Απόγευμα στην πιλοτή του σπιτιού του Γιώργου έχουμε πιάσει ψιλή κουβέντα. Λάτρης του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού, εξ απαλών ονύχων ο Γιώργος, με ασύλληπτες γνώσεις πάνω στην ιστορία του, μού αποκαλύπτει με ποιο τραγούδι, δέκα χρονών παιδί μπήκε στον κόσμο του ρεμπέτικου. Το πρωτάκουσε περνώντας από κάποιο καφενείο-καπηλειό του χωριού του. Αμέσως με τη βαριά και μπάσα του φωνή, παραγγέλνει στο κινητό την Αγγελοκαμωμένη του Μάρκου Βαμβακάρη.  Το ακροάζομαι με θρησκευτική ευλάβεια. Αγγελοκαμωμένη μου και λαμπαδοχυτή μου… έτσι αρχίζει το τραγούδι. Πέρα όμως από αυτές τις σπάνιες λέξεις, αυτό που τον εντυπωσίασε ήταν οι δυό ακροτελεύτιοι στίχοι του τραγουδιού. …και στ’ ονειρό σου να με δεις // σκλάβο και δουλευτή σου!

   Δεν μπορώ να δηλώσω ότι είμαι φαν της Eurovision. Έχω να παρακολουθήσω χρόνια. Θεωρώ ότι ο θεσμός έχει καταντήσει ένα ακριβό πανηγύρι με φτηνά προϊόντα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Ακόμα και πολλές ελληνικές συμμετοχές δεν είναι και ότι το καλύτερο. Έτσι επιτάσσει όμως το ελαφρύ και χαζοχαρούμενο πνεύμα του θεσμού. Ούτε φέτος είδα τον ημιτελικό. Την άλλη μέρα κάτι άκουσα για μια Αστερομάτα που την τραγουδάει κάποια Κλαυδία, και ότι τελικά πέρασε στον τελικό. Το τραγούδι το άκουσα μόλις σήμερα το πρωί. Στίχοι, μουσική, ερμηνεία, ακόμα και η σκηνική παρουσία με συνεπήραν. Η μόλις εικοσιδυάχρονη Κλαυδία, δείχνει πόσο βαθιές ρίζες έχει με τον τόπο της, ακόμη και σαν ανάμνηση μέσα από τις ιστορίες της  συνονόματης γιαγιά της. Με ψυχή και τσαγανό. Είναι ένα τραγούδι που κάτι έχει να πει. Ένα τραγούδι τζιβαέρι…