Μπραχαμιώτες μουσικοί
Αναδημοσίευση από το βιβλίο των imaginistes «ΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ ΑΛΛΙΩΣ- ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ imaginistes»
του Μάνου Βασιλόπουλου
Λοιπόν, κοίτα να δεις τι έγινε τώρα..
Εκεί που έπινα τον πρωινό μου καφέ και αγουροξυπνημένος κοίταζα τα πλήκτρα
του πιάνου, μου «ήρθε» ένα περιστατικό από πολύ παλιά:..
Ο Νίκος ο Τσιμπούκης με την κιθάρα του να παίζει το «Stairway to heaven» στην αυλή
του Χρήστου και της Στέλλας Στρατηγού, εκεί γύρω στο ’78-’79..
Ρε τι μούρθε πρωινιάτικο…
Κι έτσι «ξετυλίγοντας», άρχισα να θυμάμαι τους Μπραχαμιώτες μουσικούς τον έναν μετά τον άλλον λες και βρίσκονταν όλοι στο ίδιο κουβάρι των αναμνήσεων!
Με τον Ηρακλή τον Κοντό, συμμαθητάρι απ’ το σχολείο, εκείνα τα χρόνια στο υπογειάκι του είχαμε «ξεσκίσει» τον Neil Young, παρέα καμμιά φορά με τον Γιώργο τον Κατρακάζη και τον Δημήτρη τον Μαρινόπουλο!
Ο Ηρακλής, παραμένει σταθερά «επί των επάλξεων» σαν τον παλιό καλό στρατιώτη «οργώνοντας» το λεκανοπέδιο Αττικής και τα περίχωρα!
Το ίδιο και ο αγαπητός μου Μαρινόπουλος.. Με τον Δημήτρη, ήταν που κάναμε την πρώτη μας εμφάνιση ως γκρουπ γύρω στο ’78 στο μπαρ «Σκορπιός» στη στάση «γεφυράκι» στους ευκάλυπτους, μαζί με Τάσο Κάζαγλη και τον άλλο συμμαθητή τον Λάμπρο τον Λαμπρόπουλο, όλοι μια παρέα τότε από τον «Σύλλογο»- Εγώ τότε δεν έπαιζα ακόμα τίποτα. Απλώς τραγούδαγα.
Λίγο αργότερα, ο Μαρινόπουλος μου διάλεξε και την πρώτη μου κιθάρα, μια Alhambra που την έχω ακόμα και παραμένει απ’ τις μεγάλες αγάπες της ζωής μου!.. Μου την έκανε δώρο ο πατέρας μου για να κόψω τότε το μαλλί..
Ο Κάζαγλης αμέσως μετά πήγε στο Ωδείο και το γύρισε στο Τσέλο.
.
Αργότερα, βρέθηκε και στην Ορχήστρα των Χρωμάτων του Χατζιδάκι.
Τον Λάμπρο έχω χρόνια να τον δω. Άκουσα ότι συχνάζει στο καφέ του Χρήστου του Πικράδη που ‘χει γίνει το στέκι όλων των παλαιο-μπραχαμιωτών!
Κάπου εκεί γυρόφερνε με ένα μπουζούκι και ο αλησμόνητος ο Γιώργος ο Σταυρούλιας που μου έμαθε τότε να κουρδίζω την κιθάρα!
Με τον Γιώργο κάναμε ατέλειωτα γλέντια και ξενύχτια, και μακάρι να υπήρχε τρόπος να του πω πόσο μας έχει λείψει.
Κάναμε και την πρώτη μας κομπανία με τον Στέλιο τον Μπιμπλή και τον Βαγγέλη τον «Θανατηφόρο», Κατσιποδιώτη που ερχόταν τότε στον Σύλλογο. Είμασταν όλοι με «απολυτήρια» από τον στρατό, και λέγαμε γελώντας ότι αν ποτέ βγάλουμε δίσκο θα βάλουμε στο εξώφυλλο τα «τρελόχαρτα»..
Κάποια στιγμή ήταν μαζί μας και ο Γιώργος ο Τίτης, πολύ καλό μπουζούκι και πολύ καλό παιδί..
Με τον Στέλιο αργότερα βρεθήκαμε σε ένα γνωστό ρεμπετάδικο την «Ρεμπέτικη Ιστορία», που την είχαν ανοίξει ο Παυλάρας με τον Ξηντάρη. Παίζαμε εκεί 2-3 χρόνια.
(Περίεργα πράματα σήμερα..
Μήπως είχε τίποτα μέσα ο καφές;)
Πίσω πάλι, στο Μπραχάμι του τότε, και θυμήθηκα που έρχονταν στο υπογειάκι μου ο Χάρης με τον Πάνο και μου παίζαν τα τραγούδια τους. Εγώ, μόλις τότε είχα ξεκινήσει να κάνω πιάνο… εκεί γύρω στο 1980.
Και στην ταβέρνα «το Ρεμούτσικο» του Κώστα, όλοι αραλίκι, κρασάκι και καμιά κιθαρούλα δίπλα στο τζάκι
Και μετά η κλασική νυχτερινή βόλτα στην Αγ. Δημητρίου μέχρι πάνω, το βενζινάδικο με το μηχάνημα «Ζεστά Ποτά» που το βάλανε και τίτλο στο πρώτο δίσκο τους..
Πριν λίγο καιρό μια μητέρα ενός μαθητή μου, ξαφνικά με θυμήθηκε με τους Κατσιμιχαίοιυς στο «Ρεμούτσικο» πριν από 40 χρόνια να παίζουμε κιθάρες στον γάμο του Κώστα και της Σοφίας, όπου εκεί η ίδια ήταν το.. παρανυφάκι !! (άκουσον-άκουσον!!)
Ένα καλοκαίρι στην Σίφνο πέτυχα και τον Δημήτρη τον Λογαρά. Εγώ τότε έπαιζα στο «Αλώνι» με Μελίνα Κανά και Σοφία Παπάζογλου. και ο Δημήτρης ήταν στο «αντίπαλο» μαγαζί την «Ανδρομέδα». Έπαιζε ωραία κλασική κιθάρα ο Δημήτρης..
Ήταν και ο Γιάννης ο Κωνσταντινίδης. Γερή κιθάρα και πολύ καλός τραγουδιστής!
Με τον Γιάννη παίζαμε μαζί στην «Αρχιτεκτονική», την παλιά, δίπλα στη Ελευθεροτυπία
Βγάλαμε σαιζόν εκεί.. από φθινόπωρο καλοκαίρι!.. Μαζί και με τον Σπύρο τον Βασσάλο!..
Φτάσαμε και στον Σπύρο.. Ο παιδικός μου φίλος και παντοτινός μου φίλος..
Που έχει παίξει με όποιον του είπε καλημέρα, και που κάποια εποχή είχε το πιο διάσημο ίσως προβάδικο της Αθήνας!
Τώρα, η τελευταία μας φιλοδοξία είναι να γίνουμε σαν τους 2 γέρους του Μuppet show..
Εδώ που βρέθηκα, θα προσπαθήσω όσο μπορώ, να τους θυμηθώ όλους..
Μπραχαμιώτης ήταν κι ο Γιάννης ο Μωραΐτης.. Μεγάλο μπουζούκι. Τον ήξερα γιατί ψώνιζε από το μαγαζί του πατέρα μου. Τον πετύχαινα καμιά φορά στο λεωφορείο, στο 182, που πήγαινε για δουλειά στο «Περιβόλι του Ουρανού».
Υπήρχαν οι αδερφοί Κόλλια. Ο Γιώργος και ο Θανάσης. Πολύ καλά παιδιά και πολύ καλές κιθάρες. Παίζανε με δικό τους στυλ!
Από κει και πέρα ήταν ο Δημήτρης ο Ρουμελιώτης που έπαιζε και σιτάρ με τον Ρος Ντέιλι την ίδια περίοδο με τον φίλο μου τον Αμίν Αλαγκαμπού αν δεν απατά η μνήμη μου.
Παρακάτω, είναι ο Τάκης ο Γραμματικόπουλος στο πιάνο, ο Ντίνος ο Κοτσινάρης στην κιθάρα, και ο Θοδωρής ο Γιαννακόπουλος κιθάρα κι αυτός που έπαιζε για χρόνια στον «Σταυρό του Νότου».. Αυτούς δεν τους γνώρισα από κοντά, παρά μόνο ονομαστικά.
Συμπεριλαμβάνουμε τον συνεργάτη του Ηρακλή για κάποια χρόνια εξαιρετικού κιθαρίστα Αδάμ Ζάτσε καθώς και του δάσκαλου με ρίζες και πολλές συνεργασίες στο Μπραχάμι, κημπορντίστα, Πάρη Γκαγκαστάθη.
Τέλος ο Τάκης ο Τσαγκουρνός, πολύ γερό μπουζούκι. βρέθηκε στην Αμερική τις δεκαετίες 60 και 70.. Πρόσφατα έμαθα ότι έπαιξε τότε στο «Reflections» του Χατζηδάκη οπότε, αυτός παίζει το μπουζούκι και στο αγαπημένο μου το «Street song»..
Ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν.. (άλλο πάλι και τούτο σήμερα..)
(λες και πέρασε μια ζωή μέσα σε δυο αράδες..)
Και μετά από όλα τούτα, μεσημέριασε..
Τέλειωσε κι ο καφές..
.
Μου φαίνεται θα πάω να βάλω ένα ουίσκυ…
Ηρακλής Κοντός, Γιάννης Τσέρος, Έλσα Αφεντάκη, Πάρης Γκαγκαστάθης,…, Αδάμ Ζάτσε.
Νίκος Τσιμπούκης, Πάρης Γκαγκαστάθης, Κων/νος Γκαγκαστάθης
Ηρακλής Κοντός, Δημήτρης Μαρινόπουλος
«ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ» 1990. Θανάσης Λατσός, Ανθή Κοντογιώργη, Χρήστος Βουζικας, Γιώργος Σταυρούλιας, Βασίλης Βουζίκας.
Μάνος Βασιλόπουλος
imaginistes 