πανσέληνος

Χρίστος Σαπρίκης

---

~~~

«Πώς με κοιτάζει έτσι
αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…
Πώς θροΐζει μέσα μου
αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…» [1]

~~~

– Θα πάμε να δούμε το βράδυ την πανσέληνο; Σκέφτομαι για την Κόπραινα.

– Έχεις καιρό να πας. Έχει αλλάξει όλο το μέρος. Εκεί που ήταν το λιμανάκι με τις βάρκες έχει γίνει μια μαρίνα. Το καφενεδάκι αναβαθμίστηκε και τα βραχάκια με τη σιδερένια σκάλα απ΄ όπου βουτούσαμε σκεπάστηκαν από τους ογκολίθους του νέου κυματοθραύστη.

~~~

«Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι…» [1]

~~~

– Είχες δίκιο για τις αλλαγές. Η αίσθηση όμως που μου δημιουργεί αυτός ο τόπος, από τότε που πρωτοήρθα στα νεανικά μας χρόνια, παραμένει η ίδια. Τα κτίρια του παλιού λιμανιού, η βαριά μυρουδιά από τα φύκια, η διαδρομή πάνω στις ράγες από το παλιό τρενάκι, τα χρώματα που έχουν τα ηλιοβασιλέματα, ο φάρος στο βάθος…Όλα με γυρίζουν πίσω. Έχει πολλή ενέργεια αυτός ο τόπος.

~~~

«ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου μού διογκώνει το Εγώ μου…
Ποιανής σελήνης έκλειψη ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…

~~~

Από που θα βγει το φεγγάρι;

– Αν τα υπολόγισα σωστά θα ξεπροβάλλει πίσω απ’ το βουνό στην απέναντι πλευρά του κόλπου. Θα το δούμε σε λίγο.

– ….!

---

[1] Κατερίνα Γώγου, Πώς με κοιτάει έτσι…, Απόντες, Καστανιωτης, 1981