Ο…Γρύλος

…και μια αληθινή ιστορία

 

του Μιχάλη Δήμα

 

     Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2025. Και κει που ο μήνας είχε εννιά, κοίτα τι έγινε. Γυρνώντας από το σπίτι του Χρήστου για να πάμε στο σπίτι του Μιχάλη, προκειμένου να παραλάβουμε βιβλία, σ’ ένα ανηφορικό στενό με κυβόλιθους, απ’ αυτά με τα συνεχή ζικ ζακ, μας βρήκε το μοιραίο. Ο Θανάσης έπεσε με φόρα πάνω στη γωνία του πεζοδρομίου και το λάστιχο πήγε περίπατο. Παρκάρουμε λίγα μέτρα πιο πάνω και αρχίζει η περιπέτεια της αλλαγής.

-Θανάση, άνοιξε το πορτ μπαγκάζ να πάρουμε τα πράγματα.

Αφού ακουμπάμε δύο κούτες με βιβλία στο πεζοδρόμιο για να γίνει χώρος, βγάζουμε σχετικά εύκολα τη ρεζέρβα. Το δύσκολο ήταν με τον γρύλλο, που ήταν αχρησιμοποίητος μέσα στο ζελοφάν. Τραβούσαμε από εδώ σπρώχναμε από κει, τίποτα.

-Μα πώς στο διάολο βγαίνει αυτός ο γρύλλος;

Ανακαλύψαμε κάποια στιγμή το μυστικό για να τον πάρουμε στα χέρια μας. Ήθελε τρόπο και όχι κόπο.

-Θανάση, το κλειδί για τα μπουλόνια.

-Μισό λεπτό κάπου εδώ θα είναι.

Και όντως ήταν κάπου εκεί, αλλά έπρεπε να ψάξουμε σ’ ένα σωρό από ετερόκλιτα πράγματα μέσα στο πορτ μπαγκάζ. Από βατραχοπέδιλα και ομπρέλες θαλάσσης, έως και γω δεν ξέρω τι άλλο. Περιμέναμε να το βρούμε χύμα. Αμ δε. Μάλλον κατά τύχη το βρήκαμε άθικτο και αυτό μέσα στην θήκη του.

-Μιχάλη, μέχρι να λύσω τα μπουλόνια ανέβαζε με το γρύλλο.

-Τον έχουμε βάλει σίγουρα καλά,  γιατί εδώ είναι και κατηφόρα.

-Θανάση, έχεις βάλει και ταχύτητα; Πάω να φέρω και καμιά πέτρα να τη σφηνώσουμε στον πίσω τροχό.

-Τελικά βρήκα μόνο κυβόλιθο.

-Έλα Μιχάλη, ανέβαζε να τελειώνουμε.

-Φέρε τον άλλο τροχό και μόλις πάρω τα μπόσικα, άρχισε να κατεβάζεις.

-Ωραία, σφίγγω σταυρωτά και φεύγουμε.

-Ώπα. Το λάστιχο που αλλάξαμε θέλει αέρα.

-Θανάση, πάμε βενζινάδικο.

-Άντε πάμε γιατί περιμένει και ο Ντίνος…