Η πρώτη μέρα

της Μαριαλένας Γκογκίδη

 

Από χθες γράφονται απολογισμοί, ανασκοπούνται οι σημαντικότερες στιγμές, αυτές που έφεραν κάποια αλλαγή, αφύπνισαν συνειδήσεις ή ήταν απλώς καλτ.

Οι φίλοι δεν θέλουν να κοιτάξουν πίσω, προτιμούν να απολαύσουν το τώρα, που τους βρίσκει μαζί για ακόμα μια φορά σε αυτή τη στιγμή του χρόνου. Είναι ανακουφισμένοι που ένα ξαφνικό τροχαίο δεν τους στερείσε ό,τι πολυτιμότερο έχουν στη ζωή, ο ένας τον άλλον. Αγκαλιάζονται σφιχτά, γιατί το τώρα είναι ο πιο μεγάλος χρόνος. Τώρα. Ό,τι γίνεται τώρα.

Πιάνονται χέρι χέρι και χορεύουν κυκλικά, φορτίζουν συνεχώς τα κουράγια τους. Ο ρυθμός των ποδιών βάζει φωτιά στην καρδιά τους. Θέλει να βγει έξω να χορέψει και αυτή. Θέλουν να ακουμπήσουν τις καρδιές τους στο τραπέζι και να τις πιουν και αυτές όπως πίνουν το τζιν και το ουίσκι. Τεντώνονται οι καρδιές και σχηματίζουν τον δικό τους εσωτερικό κύκλο, από έξω τα χέρια ενωμένα σηκώνονται ακόμα πιο ψηλά.

Ο πρώτος ήλιος προβάλλει δειλά. Τα ταξί επιβίβασαν τον παλιό τον χρόνο και εξαφανίστηκαν από τους δρόμους. Οι φίλοι τρώνε βρώμικο να συνεφέρουν τα ταλαιπωρημένα στομάχια τους. Χαμογελούν και από τα χείλη τους στάζουν μουσταρδένια νερά. Ξενυχτισμένοι και όμορφοι σέρνουν τα κορμιά, τα νιάτα και τα απομεινάρια της βραδιάς τους σε ένα άδειο λεωφορείο που περνά. Καθιστοί και ξεπαγιασμένοι ανταλλάσσουν αγαπημένες στιγμές από το πρώτο γλέντι της χρονιάς. Σε κάθε στάση μένουν και λιγότεροι. Κατεβαίνουν και οι τελευταίοι.Τα τακούνια των παπουτσιών τους χτυπούν άναρχα το οδόστρωμα. Η ορχήστρα των ξενυχτισμένων καλωσορίζει το πρώτο πρωϊνό.

Ξεχνούν με ποιο πόδι πρέπει να μπουν στο σπίτι. Αναζητούν την κανάτα για να πιουν λίγο νερό. Η φωτεινή ένδειξη στο φίλτρο δείχνει 00. Θέλει αλλαγή. Όλα είναι στο μηδέν. Όλα θέλουν αλλαγή. Όλα ξεκινούν από την αρχή.