Σημαδιακές συμπτώσεις

του Μιχάλη Δήμα

 

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026. Πολλές φορές σκέφτομαι την σκυταλοδρομία των γενεών στο πέρασμα του χρόνου. Άλλες φορές τις παρομοιάζω με χάντρες κομπολογιού περασμένες στο σχοινί του. Τι παραδίδει η γενιά που αποχωρεί και τι παραλαμβάνει η γενιά που έρχεται. Κάποιες χρονολογίες ανακαλύπτω πως είναι σημαδιακές, όπως ας πούμε το 1911. Στις αρχές του χρόνου πεθαίνει ο Παπαδιαμάντης και στο τέλος του γεννιέται ο Ελύτης. Κάλλιστα θα μπορούσε να τον έχει παππού. Απέχουν μεταξύ τους δυο γενιές, αφού όταν πέθανε ο Σκιαθίτης ήταν εξήντα χρονών. Είναι ο παππούς που δεν πρόλαβε να γνωρίσει ζωντανό. Τον εισηγητή του μυθιστορήματος και του διηγήματος στην Ελλάδα, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο. Τον γνώρισε όμως μέσα από το έργο του στο οποίο έχει ενδιατρίψει. Και η αγάπη που νιώθει ο εγγονός για τον πνευματικό του παππού, όσο τον μελετάει τόσο δυναμώνει. Ο παππούς ταπεινός, πάλευε για τον επιούσιο,  τα σιγαρέττα του και το κρασί του. Ο εγγονός, γόνος αστικής οικογένειας, πολυταξιδεμένος από τα μικράτα του, σε Παρίσια, Λονδίνα, Βιέννες. Όμως, όπου και να πήγε, όσους διάσημους του συναφιού του και αν γνώρισε, πάντα είχε στην καρδιά του και στο νου του τον παππού Αλέξανδρο, που τόσα πολλά τού έμαθε. Πυξίδα του εκεί στα ξένα, να του δείχνει πάντα τον τρόπο του Έλληνα. Περηφάνια και αξιοπρέπεια, να μη ζαλιστεί από τα φώτα τα πολλά εκεί στας Ευρώπας και αρχίσουν οι υποκλίσεις και οι φτηνές απομιμήσεις. Γιατί έτσι μόνο γράφονται τα Αξιον Εστί καθώς και όλα τ’ άλλα τα διαχρονικά και τα μεγάλα…

Σημ. imaginistes 9 Φεβρουαρίου – Παγκόσμια Hμέρα Ελληνικής  Γλώσσας