Η αόρατη

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

 

Η αόρατη
Με τον άγγελο ξαπλώνω
το στόμα του βουλώνω
λέξη να μην πει άλλη από φιλί.
Αλλά είμαι ασήμαντη.
Στο πιο κόκκινο σπίτι μένω-χτισμένο
με πέτρες τεράστιες
σαν κεφάλια ζώων πριν απ’τον κατακλυσμό.
Αλλά είμαι άστεγη.
Όλες τις ομορφιές της γης τραγουδώ:
τις κινήσεις των ζωντανών
τα μαλακά τους ποδαράκια, τ’ανοιχτά φτερά.
Αλλά είμαι άφωνη. Σιωπή σκεπάζει όλες
τις έντεχνες κραυγές μου.
Αισθάνομαι ανοιχτή σαν τοπίο παρθένο.
Θάλασσες με μπλε πανοπλίες
μάχονται τη γαλάζια ανωνυμία των ουρανών.
Αλλά αέρα δεν έχω ν’ανασάνω. Με πνίγει η αιώνια
της αναπαραγωγής μου εικόνα.
Στο σταυροδρόμι του κόσμου γεννήθηκα. Εκεί
όπου όλες οι ράτσες συναντιούνται και μυρίζονται
απολαμβάνουν τη σάρκα και τη σφάζουν.
Αλλά είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο
με σφαλιστά παντζούρια.
Προσέχω κανένας θόρυβος να μην ξυπνήσει
αυτούς που μου έλαχε να φυλάω.
Εκθέτω το σώμα μου σ’αμέτρητους ερωτικούς
υπολογισμούς, σ’αξεδιαλυτ’αστέρια.
Αλλά κανείς δε μπορεί να με ξεχωρίσει
από τη σκόνη
ή -αν φερθώ καλά- από το χώμα που ετοιμάζει
μια νέα γενιά θάμνων.
Ξέρω το μυστικό του ανέμου
και πώς τα διαφορετικά ρεύματα εμπνέουν στους άντρες
τη συνέχεια ή το τέλος του κόσμου.
Αλλά ποτέ δε θα γράψω τον αθάνατο ύμνο
του σύμπαντος γιατί δε μπορώ να συλλάβω
το μοναδικό. Δεν μπορώ να ξεχάσω
το ευαγγέλιο της επανάληψης
που μου εμπιστεύτηκε η φύση.
Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο
που να μην γεννιέται ξανά και ξανά.
Πλημμυρισμένη φως είμαι.
Αλλά παραμένω αόρατη. Γιατί είμαι γυναίκα

 

(Ποίηση 1963-2011)