Ο επίμονος κηπουρός αναμνήσεων

του Μιχάλη Δήμα

Στο Χρήστο Πιπίνη

 

    Κυριακή 5 Απριλίου 2026. Εκεί λοιπόν κάπου στην Καλλιθέα, εγκαταβιώνει ένας επίμονος κηπουρός αναμνήσεων. Παρ’ όλες τις δυσκολίες του, τις υποχρεώσεις του και το προχωρημένο της ηλικίας, επιμένει να καλλιεργεί με θρησκευτική προσήλωση τον κήπο των αναμνήσεων. Σκαλίζει το αρχείο του και από καιρό σε καιρό φέρνει στην επιφάνεια στιγμές από το βίο του με ανθρώπους που αγάπησε και δέθηκε μαζί τους. Σειρές από φωτογραφίες, ασπρόμαυρες και έγχρωμες, με ζώντες αλλά και κάποιους τεθνεώτες. Μάς καταθέτει ταπεινά το βίο και την πολιτεία του μέσα από αυτές. Συνήθως τίς συνοδεύει με κάποιο ποιήμα, που αποπνέει μια μελαγχολία, μια νοσταλγία, κάτι το γλυκόπικρο και το τετελεσμένο.

Είναι ο Γέρος του δικού του βουνού. Δεν μας ποτίζει όμως χασίσι για να γίνουμε Ασασίνοι. Μάς προσφέρει ανθοδέσμες, μπουκέτα με λουλούδια που ευωδιάζουν. Είμαστε όλα αυτά που εχουμε ζήσει και ξέρουμε ότι τα έχουμε ζήσει γιατί μπορούμε να τα θυμόμαστε. Εκεί κάπου στην Καλλιθέα, στον πρώτο όροφο του φιλόξενου σπιτιού του. Αυτό είναι το μετερίζι του και από κει φυλάει τις δικές του Θερμοπύλες, ο επίμονος κηπουρός αναμνήσεων…