Του αποκαλόκαιρου
του Μιχάλη Δήμα
Στη θυγατέρα
Στη δύση του κι αυτό το καλοκαίρι
Τέλη Αυγούστου και οι μέρες μικραίνουν
Κι όμως η θάλασσα τι όμορφη που είναι
Το σώμα μας δέχεται σε νερά αγιασμένα
Αλάτι και ιώδιο κρυμένα καβούρια
Σε βράχια που γδέρνουν τη μνήμη και στάζει
Και η θάλασσα γέμισε χρυσάφι χυμένο
Γλάροι ακροβολίζονται σε κατάρτια παρθένα
Μακριά ένα σφύριγμα καράβι σαλπάρει
Κι οι τζίτζικες σώπασαν πάνω στα δέντρα
Ένα φρέσκο ποιηματάκι μετά από καιρό. Αρκετά με τις μπαγιατούρες. Και μια φωτό τραβηγμένη με τα χεράκια μου και τα ματάκια μου. Τον τίτλο και την έμπνευση τα χρωστάω στην κόρη μου.
Σχολιάστε