Εν τω μέσω των Δημητρίων

του Μιχάλη Δήμα

 

Περίμεναν χρυσάνθεμα // να ανθίζουνε στον ήλιο // τον Άη Δημήτρη έφιππο // και έναν παλιό τους φίλο. // Τα γιοματάρια τα κρασιά // περίμεναν να ανοίξουν // τα κόκκινα και τα λευκά // να πιουν και να μεθύσουν. //  Μα ήρθαν μονάχα οι βροχές // και τα πεσμένα φύλλα // το όργωμα και η σπορά // η φτώχεια και η γκρίνια.

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016. Το σωτήριο έτος 1995 κατεδαφίστηκε ο παλιός ναός του πολιούχου για να ανεγερθεί καινούριος, μεγαλύτερος. Μέχρι να ολοκληρωθεί ο ημιυπόγειος χώρος, οι λειτουργίες τελούνταν στο κτήριο του πνευματικού κέντρου, πίσω από το ναό. Όταν πλέον το 1997 μπορούσε να λειτουργήσει και ο κανονικός ναός εγκαινιάζονται οι εκδηλώσεις προς τιμή του πολιούχου με την ονομασία ΔΗΜΗΤΡΙΑ.

Από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια. Οραματιστής και ακαταπόνητος εργάτης του εγχειρήματος, ο παπά Ματθαίος Χάλαρης. Σ’ όλο αυτό το διάστημα πέρασαν μορφές εγνωσμένου χριστιανικού ήθους και ορθόδοξου φρονήματος, που η παρουσία τους ήταν και είναι ευλογία για τον δήμο μας. Η ακτινοβολία της πνευματικής τους ζωής προσελκύει ανθρώπους και πέρα από τα στενά όρια της πόλης μας. Αποτελούν μια πραγματική όαση μέσα στην ερημιά του αθέμιτου ανταγωνισμού, του άκρατου καταναλωτισμού, του ακραίου εγωισμού και της αρρωστημένης ναρκισσιστικής αυτάρκειας. Ο λόγος τους ξεφεύγει από τα καθιερωμένα που διαβάζουμε στις εφημερίδες και ακούμε στις ειδήσεις και στα διάφορα πάνελ. Λόγος παρήγορος, πράος και ενθαρρυντικός, βάλσαμο για όσους ψάχνουν γιατρειά, δροσερό νερό για όσους διψάνε πνευματικά, τροφή για όσους θέλουν να ζήσουν σταυροαναστάσιμα. Επειδή, λοιπόν, ουκ επ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος, μας περιμένει ο Άγιος να μας χορτάσει και αλλιώς, ώστε να επιτευχθεί η καλή αλλοίωση και από αλλότριοι να γίνουμε αλλιώτικοι…