Οδός Γαλήνης

του Μιχάλη Δήμα

 

Σάββατο 14 Γενάρη 201.. Και να που τελικά οι ευχές σας έπιασαν τόπο. Και τόπο μάλιστα ουτοπικό. Το κύμα με ξέβρασε μετά από πολλές περιπέτειες και ανατροπές στο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, στη Νάξο, βορειοδυτικά των Μικρών Κυκλάδων. Στη Χώρα και πιο συγκεκριμένα στην Οδό Γαλήνης.

Εδώ, λοιπόν, σαν πελεκάνος ερημικός, μου έλαχε ο κλήρος να βρεθώ και να αντιμετωπίσω καταιγίδες, υγρασίες, μποφόρ και ηλιοκάματα. Η θάλασσα, τα κύματα που σπάνε πάνω στα ντόκ, οι μανούβρες των πλοίων, η Πορτάρα επιβλητική στην είσοδο του λιμανιού, οι γλάροι και τα ψαροκάικα, μα πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι που μ’ αγκαλιάσανε με τη μία λες κι ήμουνα παλιός τους φίλος. Η Νάξος με τις πολλές βυζαντινές της εκλησσιές που σίγουρα κάποια στιγμή θα επισκεφθώ. Η Νάξος, νησί με αυτάρκεια δεν φοβάται από αποκλεισμό και εμπάργκο.

Με τις πατάτες της, τα αμπέλια της και τις ελιές της, τα αιγοπρόβατά της και τα αξεπέραστα τυριά της, γραβιέρες και μυζήθρες, χώρια ο ενάλιος πλούτος της. Η Νάξος που τώρα το χειμώνα, πριν πλακώσουν οι τουρίστες, σου προσφέρει όλα τα προϊόντα της γενναιόδωρα, όπως την ηρεμία και τη γαλήνη. Ως πάροικος και παρεπίδημος, ως στρουθίον μονάζον επί δώματος θα εκπέμπω στο εξής απ’ την οδό Γαλήνης…

… παρεμπιπτόντως και ένα σχετικό στιχούργημα πριν καταλήξω εδώ…

ΕΝ ΠΛΩ ΓΙΑ ΣΥΡΟ

Ρουφιάνα είναι η θάλασσα
ρουφιάνα και πλανεύτρα
κι αν σ’ αγκαλιάσει μια φορά
σου πήρε και τα ρέστα.
Με το κρεβάτι της υγρό
και πάντα νοτισμένο
το στόμα της ειν αλμυρό
και πολυφιλημένο.
Σεντόνι μπλε ατέλειωτο
μ’ άσπρες και γκρι κηλίδες
νησιά καράβια ανταύγειες
που νόμισες πως είδες.
Μάθε καλά αγόρι μου
αυτή κάνει κουμάντο
ζητάει να τη σεβαστείς
γιατί είναι η αρχαιότερη
και χρόνια στο κουρμπέτι
και άμα την ερωτευτείς
δεν φεύγει το σεκλέτι.