Kαρόλου Μπωντλέρ…»Mεθύστε»

Πρέπει νά ῾ναι κανείς πάντα μεθυσμένος.
Eκεί βρίσκονται όλα:

είναι το μοναδικό ζήτημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου
που θρυμματίζει τους ώμους σας

και σας γέρνει στη γη,
πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.

Αλλά από τί;
Από κρασί, από ποίηση, από αρετή,

ό,τι προτιμάτε.”

Κι’αν κάποτε πάνω στα σκαλιά ενός παλατιού,

πάνω στην πράσινη χλόη μιας πλαγιάς,

μέσα στη μουντή μοναξιά της κάμαράς σας,
ξυπνήσετε με μέθη πιο λίγη ή κιόλας φευγάτη

ρωτήστε τον άνεμο,

το κύμα,

τ’άστρο,
το πουλί,

το ρολόι,

κάθε τι που διαφεύγει,
κάθε τι που στενάζει,

κάθε τι που κυλάει,

κάθε τι που τραγουδά,
κάθε τι που μιλά

ρωτήστε το τί ώρα είναι·
κι’ο άνεμος,

το κύμα,

τ’άστρο,

το πουλί,

το ρολόι,
θα σας απαντήσουν:

“Είναι η ώρα να μεθύσετε!
Για να μη γίνετε οι μαρτυρικοί σκλάβοι του Χρόνου,
μεθύστε·

μεθύστε ασταμάτητα!
Από κρασί, από ποίηση, από αρετή,
ό,τι προτιμάτε.”

To ποίημα «Μεθύστε» Δημοσιεύτηκε στη Le Figaro    (τεύχος 937) το 1864. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στη μετά θάνατον έκδοση του Μικρά ποιήματα σε πρόζα.

http://annagelopoulou.blogspot.gr/search/label/%CE%97%20%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CF%83%CF%84%CE%B7%20%CE%B6%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AE