το Μπραχάμι που φεύγει…λίγα λόγια για το Νίκο Νιάρχο
του Χρήστου Πιπίνη
Πριν λίγες ημέρες αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μας φίλο, Μπραχαμιώτη ευπατρίδη, Νίκο Νιάρχο.
Ο Νίκος εντελώς απρόσμενα ξεκίνησε πριν λίγες ημέρες για το μεγάλο ταξίδι. Μας είναι πολύ δύσκολο να περιγράψουμε με λόγια την λύπη μας για την απώλεια αυτού του μοναδικού σε ήθος, ανθρώπου.
Ο Νίκος ήταν εγγονός του πρώτου Κοινοτάρχη του Μπραχαμίου, Αναστασίου Μαλτέζου (1879 – 1964). με καταγωγή από τα Μέθανα , όπως και οι περισσότεροι από τους πρώτους κατοίκους της περιοχής Μπραχαμίου και μετέπειτα Αγ. Δημηρίου που κατέφθασαν ως εσωτερικοί μετανάστες, εγκαταλείποντας τη σκληρή πατρώα γη για να στήσουν εδώ τα νοικοκυριά τους και να ριζώσουν μια και καλή.
Ο Νίκος βέρος Μπρχαμιώτης, αγάπησε και «υπηρέτησε» το Μπραχάμι με μοναδικό τρόπο. Η σχέση με τον τόπο του είχε μεγαλόκαρδο χαρακτήρα. Ήταν ψυχή της πλατείας γύρω από την οποία εξαντλούνταν κάθε κοινωνική δραστηριότητα, γνώριζε τους πάντες και τα πάντα, ως και κάθε σπιθαμή του εδάφους της. Με κέντρο το καφενείο της μάνας του, της φημισμένης «Νιάρχενας», όπως την γνωρίζαμε όλοι, μιας καταπληκτικής δυναμικής γυναίκας που διαφέντευε με μοναδικό τρόπο τον ανδροκρατούμενο χώρο της, ο Νίκος σπούδασε τη ζωή και πήρε πτυχίο με Άριστα.
Ο Νίκος δεν ήταν φανταχτερός τύπος, από αυτούς δηλαδή που σε εντυπωσιάζουν με τον κραυγαλέο τρόπο της συμπεριφοράς τους, ήταν άνθρωπος χαμηλότονος, διακριτικός και με έμφυτη ευγένεια. Η εντύπωση που άφηνε στους γύρω του, ήταν ενός ανθρώπου με οξύνοια πνεύματος, μετριοπάθειας στις απόψεις του που κατάφερνε να συνδυάζει με ηρεμία τον πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο με νηφάλιες προσεγγίσεις και με μια κριτική ελεύθερη ικανότητα, ανεπηρέαστη από τις παρορμήσεις της στιγμής.
Ο Νίκος του Μπραχαμίου συμμετείχε σε οτιδήποτε εκινείτο γύρω από τη ζωή της πόλης. Τον θυμόμαστε ακούραστο ανιδιοτελή εργάτη της Μπάρτσας, τον θυμόμαστε άγρυπνο φρουρό στη Λέσχη Φίλων Αγ. Δημητρίου, τον θυμόμαστε για πολλά χρόνια ακοίμητο υπεύθυνο στη σχολή μπαλέτου του Δήμου, τον θυμόμαστε δημιουργό της Οινοκλινικής όπου στέγασε για μεγάλο χρονικό διάστημα τις τακτικές Παρασκευιάτικες συναντήσεις των imaginistes.
Με το Νίκο συνεργασθήκαμε και τον ευγνωμονούμε για τη βοήθεια που μας έδωσε στην έκδοση του Λευκώματος της ιστορίας του Δήμου. Εκτός από τις σημαντικές πληροφορίες, μας εμπιστεύτηκε με μεγάλη χαρά και χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη το πλούσιο οικογενειακό φωτογραφικό Αρχείο με σπάνιο υλικό.
Ο Νίκος ήταν ένα ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο άτομο, όχι με την έννοια του κομματικοποιημένου στελέχους που προσβλέπει σε οφίτσια και πιθανά οφέλη, όπως δυστυχώς κάνουν πολλοί, αλλά με τη αγωνία που έχει ένας πολίτης για την πορεία της Πατρίδας και της γειτονιάς του. Θα μπορούσε ν’ ανήκει σε οποιοδήποτε πολιτικό φορέα που θ’ αντιπροσώπευε τις αξίες του, δηλαδή την ελευθερία της σκέψης τη δημιουργικότητα, την καινοτομία γι’ αυτό και υποστήριζε με σεβασμό κάθε πρωτοβουλία, ανεξαρτήτως της προέλευσης των ανθρώπων που την δημιουργούσαν και που απέβλεπε στο καλό της πόλης.
Ο Νίκος ήταν ένας ενημερωμένος πολίτης που δεν αντλούσε την ενημέρωσή του μόνο από την τηλεόραση. Καθημερινά διάβαζε εφημερίδα την οποία ξεκοκάλιζε. Μάλιστα σε συζητήσεις που κάναμε τελευταία, εξέφραζε την ελαφρά δυσαρέσκειά του για τα άρθρα του Παντελή Μπουκάλα που τα έβρισκε κάπως δυσνόητα. Χαριτολογώντας του λέγαμε να τ’ αποφεύγει γιατί το ίδιο νοιώθαμε και μεις.
Ο Νίκος ήταν ένας γλυκύτατος συνομιλητής που δε σου έκανε καρδιά ν’ αφήσεις την παρέα του. Είχε μνήμη ελέφαντα,και ήταν μια εγκυκλοπαίδεια σ’ ότι αφορούσε το Μπραχάμι. Γνώριζε λεπτομέρειες της ζωής της πόλης, τους τύπους της πλατείας, τις πλάκες που γινόντουσαν, τα παρατσούκλια, τις ταβέρνες τα καφενεία…Οι αφηγήσεις του για τα βάσανα, τα όνειρα του ήταν συγκλονιστικές, δοσμένες με λιτό και χωρίς ίχνος μελοδραματισμού, τρόπο.
Ο Νίκος ήταν εξαιρετικός χορευτής που τιμούσε όλους τους χορούς της εποχής του, από Ευρωπαϊκούς μέχρι λαϊκούς μέσα από τους οποίους εξέφραζε τον εαυτό του, το μπεσαλίδικο χαρακτήρα, το σεβασμό και την αγάπη του για τη ζωή και τον έρωτα. Μέγας γνώστης του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού που κατέγραφε ότι έπεφτε στην αντίληψή του. Ήταν ένας γνήσιος μάγκας με ότι θετικό περιέχει η λέξη αυτή.
Ο Νίκος αγαπούσε τους imaginistes και μας τιμούσε με την παρέα του. Τα αισθήματα ήταν βέβαια αμοιβαία. Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε στην πλατεία είπαμε πολλά και διάφορα για τη διασκέδαση και τις ταβέρνες του Μπραχαμίου. Ακολούθησε ένα κείμενο στη ιστοσελίδα μας το οποίο γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και έκανε ρεκόρ αναγνώσεων. Η επιτυχία του οφείλετο αποκλειστικά στη δύναμη του λόγου του. Αφήσαμε ανοικτή μια νέα συνάντηση για να εξαντλήσουμε το θέμα. Δυστυχώς η συνάντηση αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ γιατί τον βρήκε ο άστοργος θάνατος που δε σε ρωτάει και δεν τον νοιάζει αν έχεις αφήσει πράγματα στη μέση.
Με την οδύνη για την απώλεια του Νίκου Νιάρχου, νοιώσαμε ότι το Παλιό Μπραχάμι, «το Μπραχάμι μιας άλλης εποχής», το Μπραχάμι που μας σημάδεψε, φεύγει πια απ’ τη ζωή μας.
Στην οικογένεια του, τη σύζυγο, τα παιδιά και τα εγγόνια του, η παρέα των imaginistes εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια.
imaginistes 