Τρεις μικρές διαφορετικές ιστορίες…για να υποδεχτούμε την πρώτη ημέρα του Μαΐου
Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός….
Τον Δεκέμβριο του 1976, ο John Peel μεταδίδει για πρώτη φορά στον αέρα το τραγούδι «God Save the Queen», των Sex Pistols.Είχε ήδη παίξει το «Anarchy in the UK», το οποίο ήταν απαγορευμένο από την ημερήσια λίστα τραγουδιών του BBC, ένα μήνα πριν.Το 1976 έπαιξε, για πρώτη φορά στην Βρετανία, το άλμπουμ «Desire» του Bob Dylan.. To 1973, έπαιξε στον αέρα και τις δύο πλευρές του δίσκου Tubular Bells του Mike Oldfield. Τη νύχτα που πέθανε ο Robert Kennedy, είχε καλεσμένο ένα μοναχό, τον Dom Robert Petit Pierre, ο οποίος έκανε λειτουργία στον αέρα. Το 2003, αγνοώντας για μια ακόμα φορά τους κανόνες των δισκογραφικών εταιρειών, έπαιξε τρία κομμάτια από το δίσκο των The White Stripes Elephant, πριν την επίσημη ημέρα κυκλοφορίας του, με αποτέλεσμα οι δικηγόροι της εταιρίας V2 να τον απειλούν με μηνύσεις.Ήταν μεγάλος υποστηρικτής του συγκροτήματος από το Μάντσεστερ The Fall, οι οποίοι έπαιξαν συνολικά 24 φορές ζωντανά στην εκπομπή του.Κάποτε, του άρεσε τόσο πολύ ένα άλμπουμ του γκρουπ Cocteau Twins που άφησε να παίξει μια ολόκληρη πλευρά του δίσκου, χωρίς διακοπή.Τα προχωρημένα, για την εποχή, γούστα του στη μουσική τον έφεραν σε αντιπαράθεση με άλλους, πιο συντηρητικούς, παραγωγούς του BBC.Θεωρείται ο κυρίως υπεύθυνος για τη γνωριμία των ακροατών του BBC με το Πανκ, τη Ρεγκε και το Hip-Hop. Παρέμεινε ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή, τόσο στη Βρετανία, όσο και στην Ευρώπη γενικότερα, μέχρι το θάνατο του.
μια μπάντα…
Στις 8:30 μ.μ. έγραφε το εισιτήριο παίζουν οι Bauhaus στο γήπεδο, του μπάσκετ, Σπόρτιγκ. Στις 8:30 μ.μ. σαν γνήσιοι εγγλέζοι, ανέβαιναν τα σκαλιά της εξέδρας για να παίξουν. Αδύνατοι, ωραίοι σαν Έλληνες, υποκλίθηκαν μπροστά μας και πήραν τα όργανά τους στα χέρια τους. κιθάρες, ντραμς και ο τραγουδιστής του συγκροτήματος στο μικρόφωνο. Κινήσεις αργές, ιεροτελεστίας, μετρημένες, πουλιού που ελέγχει τον αέρα με τα φτερά του και ανοίγει στο κενό χώρο να περάσει. Bauhaus λέγονται και ξέρουνε τι είναι. Χορευτές και μεγάλοι ηθοποιοί, μίμοι. Ο τραγουδιστής είναι ένας μικρός Νιζίνσκυ, ένας Μερς Κάνιγκαμ. Ένα γνήσιο παιδί του ρυθμού, του αργού θανάτου. Φώτα, καπνοί, χρώματα, και τύμπανα συμπληρώνουν την μία ώρα και έπαιζαν. Τέλειοι κάτοχοι της τέχνης τους. Βρετανοί καλλιτέχνες. Ευρωπαίοι επαγγελματίες. Κατάλαβα γιατί διαφέρουν από άλλα, χιλιάδες ανάλογα, συγκροτήματα του είδους τους. Πόσο φυσικοί ήταν με τον εαυτό τους και την βαθιά μουσική τους. Μουσική από την τρέλα και την παραίσθηση, το ταλέντο και το χάος. Τη νύχτα και τα τύμπανα, την θάλασσα και τον αέρα. Όλοι το βλέπαμε εκείνη την ημέρα πως είχαμε να κάνουμε με κάτι τόσο εύθραυστο. Κάτι που σε λίγο καιρό, πιθανόν, να μην υπήρχε. Οι Bauhaus, έδειχναν τόσο εύθραυστοι και περαστικοί από αυτό που έκαναν ώστε στο τέλος όταν υποκλίθηκαν μπροστά μας γύρισα και είπα στον εαυτό μου. Εμείς πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά σας μεγάλα ζοφερά πουλιά της δυστυχίας.
και ένας δίσκος…
Καλοκαίρι 1972: ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ έχει μόλις κυκλοφορήσει με τους Wings το «Mary Had a Little Lamb», ο Ντέβιντ Μπάουι απαντά με το «Rise and Fall of Ziggy Stardust».Ο δε Τζον Λένον δηλώνει ότι παρακολουθείται από το FBI. Στην Ελλάδα της χούντας, στο «Κύτταρο» παίζουν οι Σόκρατες και Δημήτρης Πουλικάκος. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει μόλις επιστρέψει από την Αμερική και στα χαρτιά του έχει ήδη σημειώσει τις πρώτες νότες για ένα άλμπουμ που έμελλε να σφραγίσει το ελληνικό τραγούδι: Ο «Μεγάλος Ερωτικός» περιλαμβάνει τραγούδια που υμνούν τον πιο αγνό και καθαρό έρωτα, όπως αυτός εκφράζεται στους στίχους της Σαπφούς, του Καβάφη, του Ευριπίδη, του Ελύτη και τους οποίους ερμηνεύουν μοναδικά οι Φλέρυ Νταντωνάκη και Δημήτρης Ψαριανός.
«Με τα τραγούδια αυτά αποτείνομαι στην πιο κρυφή ευαισθησία των νέων ανθρώπων κάθε ηλικίας κι όχι στους εφήμερους κι ανεξέλεγκτους ερεθισμούς τους. Τα τραγούδια αυτά δεν είναι αισθησιακά. Λειτουργούν πέρ’ απ’ την πράξη, στο βαθύ αίσθημα που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε σχέση, κάθε μορφής, αρκεί να περιέχει τις προϋποθέσεις γι’ ανθρώπινη επικοινωνία» γράφει ο συνθέτης στο εσώφυλλο του δίσκου
apo black kat
imaginistes 