Ιστορίες του ΜΕΤΡΟ 2…

γράφει ο Φαίδων Πάνος Χριστοδουλάκης

…σε ένα βαγόνι με 40 βαθμούς θερμοκρασία κι επιβάτες-τράτα με πιπερίτσα καυτερή…
Μόλις που βρίσκω θέση κατάκοπος και ιδρωμένος…απέναντι μου ακριβώς γεροντάκι με τραγιάσκα εργατική παλαιοιαχωβάς που κρατάει επίμονα Σκοπιές και Ξύπνα και λαγοκοιμάται,ακριβώς δίπλα, μεσόκοπες γυναικούλες προφανώς μετανάστριες με σκληρά εξουθενωμένα πρόσωπα και χέρια να κοιμούνται ακουμπισμένες στο τζάμι.

Στο απέναντι κουπέ γριά 80 φεύγα της παλιάς Αθήνας με ρουχαλάκια όλο χάρη και δαντέλα λες και βγήκε από μουσείο λαογραφικό,με χεράκια ροζιασμένα και με χρυσαφικά μυκηναϊκής εποχής,να κάνει αέρα με μια βεντάλια Οθωνικής περιόδου εξαθλιωμένη…

Ακριβώς απέναντι ένας πιτσιρικάς να παίζει μανιωδώς με το σούπερ κινητό του ενώ σε τακτά διαστήματα να ξύνει αμήχανα μια ράστα-Αμαζόνιο με χίλια σπάνια ζωύφια…

Κι όρθια…το κλου της βραδιάς…μια γεροντοχίπισσα -πρώην Ρήγας Φεραίος με πολύχρωμη φουστανέλα και πέδιλο άθλιο του 1974 που στη προσπάθεια της να φτιάξει τη σταχτιά κοτσίδα, μας αποκαλύπτει μια αξύριστη μασχάλη που μας γυρνά σε σοφτ πορνό με τον αξέχαστο Πρέκα-πιλότο…με απέχθεια τη κοιτάζει ακριβώς απέναντι μια συμπαθής χοντρούλα με τεράστιο στήθος που κάθε λίγο φυσάει διακριτικά το μπούστο της μπας και δροσιστεί…

Τέλος μες στο ιδρωμένο κι αναψοκκινισμένο πλήθος…ενα μπουλούκι τουρίστες απο τα ΚΑΠΗ της Δανίας η της Σουηδίας,χαζοχαρούμενα πεδιλά τα γεροντάκια με καπελάκια και σακίδια….που μ’ ένα αφελές χαμόγελο λες και βρίσκονται κάπου στα νησιά Σολομώντα…κοιτάνε με βλέμμα Ιντιάνα Τζόουνς το χάρτη των Στάσεων και δείχνουν ένας ένας με το δάχτυλο…

Είχε δίκιο το φιλαράκι μου ο Χρήστος χθες βράδυ…εξαιρετικό έργο η κόλαση του Δάντη….

Το δικό μου βασανιστήριο…να προσπαθώ με αγωνία να φτάσω ένα καλαμάκι ενός παγωμένου φραπέ….ούτε ο Σίσυφος…

Καλημέρα ψυχάρες μου.

Σας ασπάζομαι Φαίδων