Σελίδες ημερολογίου 36…Μπραχάμι, μουστιές και ηλεκτρονικά

του Μιχάλη Δήμα

 

Πέμπτη 19 Απριλίου 2007.

 Ήσυχα  κωπηλατώ  πίσω  στο χρόνο. Με  κινήσεις  των  κουπιών  επιδέξιες, πλησιάζω  σε  σκοπέλους, βράχια, νησίδες.  Μικρά  γεγονότα, μικρά  επεισόδια  του  ασήμαντου  βίου  μου  που  όμως  θυμάμαι. Εικόνες  που  δεν  κατάφερε  να  ξεθωριάσει  ο  καιρός.  Διαύγεια, ακρίβεια  και  ευκρίνεια  να  τα  χαρακτηριστικά  των  καλών  αναμνήσεων.  Και  να.  Ένας  μεσήλικας  ευτραφής,  με  φανελάκι  αθλητικό  και  αναψοκοκκινισμένο  πρόσωπο  να  βρίζει  γαμώ  την  Αραβία  σου.  Ένα  αδύνατο  παιδί  με  σορτσάκι,  από  την  μέση  και  πάνω  γυμνό, μέσα  σ’  ένα  βαρέλι. Μ’  ένα  ξυστρί  και  μία  βούρτσα  να  καθαρίζει   τις  λάσπες  και  τα  άλατα, που  έχουν  κολλήσει  πάνω  στις  ντούγες.  Γύρω  η  έντονη  μυρωδιά  της  κρασίλας, της  λάσπης, του  ρετσινιού. Ο  Σαντορινιός, ο  βαρελάς  με  τα  ψαθιά  του, τα σφυριά  του  και  τα  καλέμια  του, γκάπα-γκουπ, να  περνάει  τα  στεφάνια. Ένα  καζάνι  κατάμαυρο  και  μέσα  να  βράζουν  θυμάρια  σκίνα  και  πεύκα  για  το  στυφάρισμα.

Ο  ρυθμικός  ήχος  του  νερού  μες  το  βαρέλι,  φλατς-φλουτς . Κι  ύστερα  οι  μούστοι, το  γραδάρισμα, η  σπιρτάδα, τα  δείγματα, ο  χημικός.  Μουσταλευριές, μουστοκούλουρα  και  πετιμέζια . Το  σφράγισμα  των  βαρελιών  με  γύψο,  αφού  ο  μούστος  έβρασε  και  το αδιαφανές  υγρό  μεταμορφώθηκε  σε  οίνο  λαμπερό.  Καλά  κρασιά  γέρο-Νώντα  και  καλή  ανάπαυση . Kι  αν  σου  έκλεβα  κανένα  ψιλό  για  τα  ηλεκτρονικά, από  το  φανάρι  κουμπαρά, συγχώρησέ  με…

Πέμπτη  22  Μαρτίου  2007 .

Η  μέρα  σήμερα  βροχερή. Καιρός  κατάλληλος  για  ιστορίες  του  προηγούμενου  αιώνα. 1980-1985. Εποχή που  οργιάζαμε  στις  αίθουσες  με  τα  ηλεκτρονικά  παιχνίδια.  Πόσα  αλήθεια  κέρματα  καταβρόχθισαν  τότε  οι  μαγικές  οθόνες; Πόσες  δραχμές  κατάπιανε  οι  μαγικές  σχισμές; Καταφεύγαμε  στο  καφενείο  του  Παναγιώτη  απέναντι  απ’  την  εκκλησία. Mε  νες  καφέ  σε  χοντρό  φλιτζάνι  με  πλούσια  κρέμα, να  κυνηγάμε  τα  high  score. Και  όλο χαλάγαμε  χοντρά. Έτσι  εξαφανιζότανε  τ’  άμοιρο  χαρτζιλίκι. Κάποτε  δεν  ήταν  όπως  τώρα, που  έχουμε  την  πολυτέλεια  να  παίζουμε  ένα  σωρό  παιχνίδια  στην  οθόνη  σου, φίλε μου Η/Υ, χωρίς  να  δίνουμε  δραχμή. Τι  χαρά όταν  περνούσαμε  στην  επόμενη  πίστα. Ανέβαινε  η  αδρεναλίνη  κατακόρυφα. Τα  πράγματα  δυσκολεύανε  και  απαιτούσανε  μεγαλύτερη  προσοχή  και  επιδεξιότητα.  Και  τι  αποκαρδίωση  όταν  χάναμε  μια  και  έπρεπε  να  τροφοδοτήσουμε  το  μηχάνημα  με  άλλο  κέρμα. Και  όσο  χάναμε  τόσο  πεισμώναμε  και  όλο  πέφτανε  τα  κέρματα  βροχή  στη  μαγική  σχισμή …