Σελίδες ημερολογίου 35…Θερινός απολογισμός
του Μιχάλη Δήμα
Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014.
Χτες, τέλειωσα για τρίτη φορά Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα. Τα καλά βιβλία είναι σαν τα καλά κρασιά. Όσο περισσότερο παλιώνουν τόσο καλύτερα γίνονται. Με την τρίτη ανάγνωση συνειδητοποίησα, το πόσο επίκαιρο και ταυτόχρονα διαχρονικό είναι αυτό το έργο. Στάθηκα σε λεπτομέρειες που μου είχαν ξεφύγει, έκανα συγκρίσεις με το σήμερα. Μια γέφυρα είναι το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα, από τα παιδικά του χρόνια. Μια γέφυρα που θα δαμάσει τη χαράδρα που χωρίζει τη δυτική Μακεδονία από τα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη. Το χτίσιμο της γέφυρας διαρκεί δέκα χρόνια. Από το 1779 ως το1789. Εποχή που οι ιδέες του διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης φτάνουν μέσα από υπόγειες διαδρομές και στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Κάτω από αντίξοες συνθήκες και χίλιες δυο δυσκολίες το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα, το έργο της ζωής του, το καμάρι του, ο ηράκλειος άθλος του παίρνει σάρκα και οστά, γίνεται πραγματικότητα, αλλά… Το κύκνειο άσμα του Άρη Φακίνου εκδόθηκε το 1998, λίγους μήνες μετά το θάνατό του, στο Παρίσι. Γράφτηκε την περίοδο της μεγάλης ανακατωσούρας στα Βαλκάνια. Βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, που ο συγγραφέας τα αναπλάθει με μαστοριά και δύναμη, μας κληροδοτεί το τελευταίο μαργαριτάρι, για να συμπληρωθεί το δαχτυλίδι που μας δένει με το παρελθόν και την ιστορική μας μνήμη…
Σάββατο 23 Αυγούστου 2014.
Πες μου τι κράτησες από αυτό το καλοκαίρι μικρή αλκυόνα ψυχή; Ποια γεύση σου έμεινε στο στόμα, ποια μυρωδιά στα ρουθούνια, ποια εικόνα στα μάτια, που νομίζεις ότι αξίζει να μνημονευθεί; Έχει απομείνει κάτι το ξεχωριστό από το φετινό καλοκαίρι; Έχει απομείνει κάτι πέρα από τα δελτία των οχτώ, που απ’ τη μια μας τρέλαναν με τα όσα γίνονται στη Γάζα – γυρίσαμε από τις διακοπές κι ακόμα τους γαζώνουνε – άμαχα γυναικόπαιδα αιμόφυρτα και ακρωτηριασμένα και από την άλλη με κώλους επώνυμους και ακριβούς, ξέρεις αυτούς με τα μεταξωτά βρακιά. Μετά από τόσο ζουμάρισμα στο αίμα πάρτε άρρωστοι και λίγο μάτι από VIP, έτσι για να έρθετε στα ίσα σας. Μην ξεχάσουμε και τους ύμνους στον τουρισμό. Εμπεδώσαμε ότι για κάθε Έλληνα αντιστοιχούν δύο τουρίστες της αλλοδαπής, τρομάρα μας. Μήπως πρέπει να την κάνουμε, για να νιώθουν πιο άνετα; Αυτό θα αποτελούσε και το ακραίο δείγμα της παραδοσιακής ελληνικής φιλοξενίας, σε βαθμό αυταπάρνησης. Τι έμεινε λοιπόν; Κάτι λίγα. Ένας εσπερινός στον άη Γιάννη στον Καρέα, με τις φωνές των μοναχών να βομβαρδίζουν τον Ύψιστο και το φως ιλαρό να μπλέκεται με το τραγούδι από τα τζιτζίκια. Ένα και μοναδικό πρωινό μπάνιο, πριν πλακώσει ο κόσμος ο πολύς. Η θάλασσα καθαρή, δροσερή, μέχρι και ψάρια περνούσαν κάτω από τα πόδια μου. Η θέα απ’ την ταβέρνα του Μπάμπη στο Κλαυσί, με τα γεράνια και τις θηριώδεις ορτανσίες. Φώτα αυτοκινήτων που διασταυρωνόντουσαν, πέρα στο μεγάλο δρόμο. Δέσμες φωτός που σάρωναν για λίγο το σκοτάδι και εξαφανιζόντουσαν στη επόμενη στροφή. Και πιο ψηλά φωταγωγημένα μικρά χωριά. Ένα γαλακτομπούρεκο στου Καρβέλη στο Μεγάλο Χωριό. Το σπεσιαλιτέ του βλέπεις και η μερίδα χορταστική. Το κελάρυσμα του νερού κάτω από τα πόδια μου καθώς περνάω, πάνω απ’ τα γεφυράκια, βουστροφηδόν
imaginistes 