Βγείτε απ’ το σπίτι…κι’ όποιος πρόλαβε τον Νίκο είδε

Nick Cave and The Bad Seeds στο Tae Kwon Do

του Γιώργου Χαρωνίτη

Πέρυσι τέτοια εποχή, ακούγοντας τον τελευταίο δίσκο του Nick Cave, το «Skeleton tree», στεκόμουν σιωπηλός μπροστά στον προσωπικό του πόνο για το χαμό του γιου του, καθώς τον άκουγα να έχει μετατρέψει τη μουσική του σε μια «ελεγεία τόσο πικρή, που κυριολεκτικά δεν πίνεται»! Οι αναφορές για το τωρινό tour, που θα περάσει και από το Τάε Κβον Ντο –σε μία εδώ και καιρό sold out συναυλία στις 16/11–, θέλουν τον Nick Cave να είναι πιο κοινωνικός από ποτέ, να κατεβαίνει στον κόσμο με την πρώτη ευκαιρία, να αντλεί δύναμη από αυτόν όταν χρειάζεται και να του ζητάει να ανεβεί στη σκηνή να χορέψει όταν η μουσική το σηκώνει! Το υλικό του «Skeleton tree» είναι ο βασικός άξονας των τωρινών συναυλιών, με τα ουσιώδη τραγούδια μιας μεγάλης πορείας να δίνουν τον τόνο και τους Bad Seeds να είναι πάντα η μεγάλη και δημιουργική μπάντα που τον συντροφεύει…

 

Ανεξάρτητα από το επικαιροποιημένο υλικό που παρουσίαζε κάθε φορά, για μας ο Nicholas Edward Cave είναι –και παραμένει– ένας ισχυρός κρίκος στην αλυσίδα του γοητευτικού παραμυθιού που αποκαλείται «rock» (και όχι rock ’n’ roll). Μια ιστορία που μπλέκει πολλές προσωπικές μυθολογίες από τις αρχές του περασμένου αιώνα και από τύπους όπως ο Charley Patton ή ο Blind Willie Johnson, μέσω του Hank Williams και του Robert Johnson, φτάνοντας μέχρι τον Bob Dylan και σταδιακά στον Nick Cave.

Μορφές καλλιτεχνικά σοβαρές, με βαθιές γνώσεις των ηθικών αξιών που πρεσβεύουν οι λαϊκές μουσικές και ισχυρή επίγνωση της βιβλικής λογοτεχνίας, με το δημιουργικό τους output να μένει άφθαρτο μέσα στο χρόνο και να μας απασχολεί επί μονίμου βάσεως. Όπως θα απασχολεί και τις επερχόμενες γενιές­. Ο Nick Cave έχει μπει βαθιά στις αμαρτίες του blues και κάθε φορά εξαγνίζεται από τη δύναμη του gospel. Όλα τα άλλα περί «goth» των Birthday Party ή «post punk» των Bad Seeds είναι αποκυήματα ανεπαρκούς φαντασίας και άγνοιας. Την ουσία του Cave ως rock performer (χώρια οι άλλες του ιδιότητες) την πιά­νει ο Wim Wenders φιλμάροντάς τον στα «Φτερά του έρωτα» με τρόπο παρόμοιο –και πιθανώς ταυτόσημο– με του Antonioni για τους Yardbirds στο «Blow up»…

http://www.athinorama.gr/music/article/to_fainomeno_nick_cave_kai_ta_kommatia_pou_tha_akousoume_sti_sunaulia_tou-2524752.html