Χρόνος Δεσμώτης

1978

Το κεφάλι βαρύ, τα βλέφαρα κλείνουν. Ο νους κολλημένος στο ίδιο πράγμα. Φέτος θα τον δεις. Μισοκοιμισμένη στον καναπέ αισθάνεσαι να σε σηκώνουν προσεκτικά, τυλιγμένη σε κουβέρτα. Νιώθεις σιγουριά σαν κάποιος να σε φυλάει. Στο κρεββάτι σου πια, βυθίζεσαι στον ύπνο μιας απροσδιόριστης ευτυχίας, και το πρωί ξυπνάς ακούγοντας «Ελενάκι σήκω! Ήρθε!».

Το όνομά σου υποκοριστικό, μοιάζει τόσο αθώο που σχεδόν μυρίζει γάλα. Υποκοριστικό τόσο μικρό σε μέγεθος, τόσο μεγάλο σε τρυφερότητα. Μεγάλο όσο και η Bi Βi Βo που σε περιμένει κάτω από το δέντρο με τα γεμάτα βαμβάκι κλαριά του.

1992

Τα υπάρχοντά σου. Δίσκοι βινύλιο, βιβλία – εικονίσματα, φοιτητικό δώμα, ένα χιλιοφορεμένο τζιν πετροπλυμένο. Έχεις τα πιο λίγα, αλλά κατά βάθος έχεις τα πιο πολλά. Μόνο που δεν το ξέρεις. Παρατεταμένα φιλιά που σε πάνε πέντε ορόφους πιο πάνω από τα εγκόσμια. Σαν να σου έχει αφαιρεθεί αναπάντεχα η βαρύτητα. Ότι βλέπεις, ότι αγγίζεις, μέχρι και οι κουραμπιέδες της μάνας σου, αποκτούν την άλω που προσδίδει στα πράγματα ο έρωτας.

«Πες, για πάντα, για πάντα…»

2005

Σβήνεις το φως και γδύνεσαι στο μισοσκόταδο. Το σώμα σου, που δεν το αναγνωρίζεις πια με τα παραπάνω κιλά του, ζητά ξεκούραση. Ο αριστερός μαστός πρέπει να αδειάσει, έχει αρχίσει να σε πονά. Είναι ήδη μεσάνυχτα. Δε δίνεις σημασία. Στην αγκαλιά σου ο κόσμος όλος, η μυρωδιά σου πάνγλυκης μητέρας. Από μακριά ακούγονται τα χαλκούνια της μεγάλης γιορτής.