Σελίδες ημερολογίου…44 – Για το χρόνο που φεύγει και το χρόνο που έρχεται

του Μιχάλη Δήμα

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014. Σερφάροντας στην τσίμπλα μου, δηλαδή το ημερολόγιο, που βγάζω τα εσώψυχα μου και τα απωθημένα μου, πήρε το μάτι μου δυο κείμενα που έχουν γραφτεί παραμονή πρωτοχρονιάς. Τα χωρίζει μια απόσταση τριών ενιαυτών. Τα συνδέει όμως το κοινό θέμα του χρόνου και της αλλαγής του. Με το συγκεκριμένο ζήτημα έχω μια εμμονή.

Πώς τελικά αντιλαμβανόμαστε το πέρασμα του χρόνου και το μέτρημά του; Εμείς εισδύουμε σ’ αυτόν ή έρχεται και πέφτει πάνω μας αυτός; Ή μήπως τελικά πρόκειται για μετωπική σύγκρουση δύο οχημάτων εν κινήσει; Κι αν ο χρόνος η άυλη τέταρτη διάσταση την βγάζει καθαρή εμείς ως υλικοί και τρισδιάστατοι και χωρίς ζώνη ασφαλείας, τί μπορεί να πάθουμε; Ακολουθούν τα δύο κείμενα σαν αποχαιρετισμός και καλωσόρισμα μαζί για τις χρονιές που πάνε και έρχονται, που πάνε και έρχονται στο διηνεκές…

Καλή χρονιά και ευτυχές το 2018…

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010. Σε δώδεκα ώρες εκπνέει και το 2010.
Μετράμε τα χρόνια, τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες, τους αιώνες. Αλλάζει ο χρόνος και οι ευχές πέφτουν σα το χαλάζι, τζάμπα είναι άλλωστε, τίποτα δεν κοστίζουν. Πάρτε ευχές να έχετε, εν όψει του νέου έτους. Δεν έχουμε συνείδηση, ότι όλα αυτά είναι μια σύμβαση.

Τέμνουμε το χρόνο σε κομμάτια μικρά και μεγάλα για να τα βολεύουμε με την ιστορία και με την άθλια βιωτή μας. Στην ουσία ο χρόνος είναι συνεχής. Απλά εμείς βάζουμε σημάδια για να μη χαθούμε σε αυτό το αέναο συνεχές. Σαν τον Κοντορεβυθούλη που πέταγε σποράκια και στο τέλος του τα φάγανε τα πουλιά. Όσα σημάδια και να βάλουμε στο τέλος αν δε μας βουτήξει απ’ τα μαλλιά η αιωνιότητα, θα μας βουτήξει από τα πόδια το μηδέν και τότε να δεις γέλια.

Χρόνος κυκλικός, χρόνος ευθύγραμμος και χρόνος σπειροειδής, σύνθεση των δύο προηγούμενων αντιλήψεων, σαφώς πιο ολοκληρωμένη. Ούτε όλα είναι τα ίδια που επαναλαμβάνονται, ούτε και όλα αλλάζουνε ριζικά και αμετάκλητα. Σπείρα λοιπόν ο χρόνος, ο άθεος και ο αθεόφοβος. Και σπείρα οργανωμένη αυστηρά ιεραρχικά. Εγκέφαλοι οι αιώνες. Αυτοί καταστρώνουν τα σχέδια τα επιτελικά, ή μήπως οι χιλιετίες; Τέλος πάντων μπορεί να είναι και αυτές, οπότε ο ρόλος των αιώνων είναι της γενικής διεύθυνσης των επιχειρήσεων.

Όσο για τα χρονάκια τι να πούμε, στυγνοί εκτελεστές, φτυστοί γενίτσαροι, ασασίνοι, αφιονισμένοι από την παπαρούνα. Τα μηνάκια άθλια βαποράκια βήτα διαλογής, και οι μερούλες τα πρεζάκια, που γυρνάνε στους δρόμους, βρώμικα αξύριστα και άθλια, ρε φίλε σου περισσεύει κάνα πενηντάλεπτο, μπας και τη βγάλω και σήμερα καθαρή, χωρίς στερητικά σύνδρομα; Mε λίγα λόγια ο χρόνος στο τέλος μας ξεκάνει, έχει βλέπεις αυτός τον τελευταίο λόγο, είναι στο απυρόβλητο ο μπαγάσας και εκτός βεληνεκούς. Το μόνο που μπορεί να το σταματήσει να τρώει τα παιδιά του σαν τον Κρόνο είναι η αιωνιότητα που για την ώρα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Μα αλίμονο του αν ξυπνήσει και αρχίζει να καταβροχθίζει ημερολόγια, κλεψύδρες και ρολόγια δεν τον γλιτώνει τίποτα, μα τίποτα σου λέω…. Άντε και ευτυχισμένο, ειρηνικό, χαρούμενο, δημιουργικό, αλλιώτικο, ανεπανάληπτο, μοναδικό το νέο έτος…

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013. Καθώς εκπνέει το 2013, παίρνω μερικές βαθιές εισπνοές περπατώντας στο άλσος των παιδικών μου χρόνων. Τότε που παιδιά του δημοτικού μας έφερναν εκδρομή εδώ. Βούιζε ο τόπος από παιδικές φωνές. Αλήθεια πόσα χρόνια πάνε από τότε; Γύρω στα σαράντα; Και τι νόημα έχουν όλες αυτές οι μετρήσεις και οι υπολογισμοί;

Μετράμε τα χρόνια μας, τα λόγια μας, τα λεφτά μας. H αμείλικτη αλήθεια των αριθμών. Μετράμε χιλιόμετρα και ένσημα, εργατοώρες, κιλοβατώρες και αιωρούμενα σωματίδια στην ατμόσφαιρα. Μετράμε χοληστερίνη, λευκά αιμοσφαίρια, ζάχαρο και ουρία. Ψύλλους στα άχυρα. Μετράμε τις αντοχές μας και πόσοι φίλοι έμειναν από τα παλιά. Λιγοστές οι αντοχές μας και άφαντοι οι φίλοι από τα παλιά. Όσο για καινούριους δεν μπορέσαμε να κάνουμε. Μετράμε τα λάθη μας. Αυτά είναι πολλά. Άστα να πάνε. Σκατά. Αριθμοί και νούμερα. Πάνε να μας κάνουν νούμερα. Νούμερα με τη διπλή σημασία της λέξης. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Καταλάβατε νομίζω.

Αριθμός κυκλοφορίας αυτοκινήτου. Δεν έχω. Κατέθεσα πινακίδες. Πέρυσι. Τον έχω ξεχάσει. Πάω με τα πόδια. Αριθμός κινητού. Ποτέ δεν είχα και ούτε σκοπεύω να αποκτήσω. Όποιος θέλει να με βρει θα με βρει. Δεν έχασε και η Βενετιά βελόνι. Όσο για τους υπόλοιπους αριθμούς είναι υπό αίρεση. Αριθμός ΑΦΜ, αριθμός ΙΒΑΝ, αριθμός βιβλιαρίου υγείας, αριθμός δελτίου ταυτότητας. Κουράστηκα. Και τι να πούμε για τους κωδικούς. Άλλη φάρσα. Για προστασία λέει των προσωπικών δεδομένων. Λες και η ζωή μας είναι κωδικοποιημένη και πρέπει να την αποκρυπτογραφήσουμε. Τόσο γριφώδη την έχουν κάνει.

Μετράω τα τσιγάρα που καπνίζω τελευταία. Είναι πολλά. Μάλλον πρέπει να το κόψω από φέτος, του χρόνου δηλαδή.

Ένα μέτρημα λιγότερο. Μεγάλη ανακούφιση. Μετράω τα τραμ που περνάνε και τα παιδιά που μπαίνουν για να πουν τα κάλαντα. Κι αυτά σκέφτομαι μόλις τελειώσουν, μοιραία δεν θα αποφύγουν το μέτρημα των εισπράξεων. Θα τρέξουν να αγοράσουν κανένα smart phone ή κανένα tablet. Άλλο βλέπεις η γενιά του 114, και άλλο η γενιά του 2014.

Καλή χρονιά παιδιά…