η ποιητική περιπλάνηση στο σινεμά…«Το Καρναβάλι των Ψυχών»

Carnival of souls (1962)

Είναι η ποίηση του παράδοξου, που τρέχει απ’ τα μπατζάκια, η αλλόκοσμη άλως που σε παίρνει και σε σηκώνει ― ένας υπέρηχος από έναν άλλο κόσμο (τον κόσμο των νεκρών) που σε αλαφιάζει, όπως στο The Innocents (1961), αλλά χωρίς γκοθ δαντέλες, μόνο με μια καθημερινή κοπέλα, λίγο λοξή, λίγο άτυχη, λίγο νεκρή. Πολλοί προσπαθούν να γίνουν ποιητικοί, κάνοντας τελικά μπούρδες. Εδώ κάποιος θέλει να κάνει πλάκα, να πει εμπορικά μια ιστορία κι η ποίηση βγαίνει ερήμην. Αυτό δεν είναι απλό. Δείχνει σοβαρότητα και κάτι από Τζόνι Κας. Αλλά το βασικό, το είπαμε: ο άνθρωπος έχει χιούμορ! ―Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

Πηγή: www.lifo.gr

Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος, από την πρώτη προβολή αυτού του παραγνωρισμένου ανεξάρτητου φιλμ. Γυρισμένο με ελάχιστα μέσα και με ερασιτέχνες ηθοποιούς, έμελε να αποτελέσει δεκαετίες αργότερα, μια από τις μόνιμες προσθήκες μεταμεσονύκτιων προβολών στις Η.Π.Α. Ο σκηνοθέτης Χέρκ Χάρβεϊ – εμφανίζεται στο ρόλο του εφιάλτη -, φαίνεται να είχε στο νου του, μια ιστορία φαντασμάτων, με σινεφίλ επιρροές. Η γραφή του είναι απλοϊκή αλλά είναι αυτή ακριβώς, η εκ των πραγμάτων απλοϊκότητα, που αναδύει τη γοητεία αυτής της ταινίας. Μεριμνά για την ατμόσφαιρα κι ότι χάνει σε διαλόγους και συνοχή, ισοφαρίζει σε ένταση και στιλ. Η μουσική του Τζίν Μούρ στοιχειώνει, το βλέμμα της ηθοποιού Κάντας Χίλιγκος είναι καθοριστικό και τα ευρηματικά κόλπα με την κάμερα, εντείνουν τον ερεθισμό των αισθήσεων.

Στο τελευταίο τέταρτο, δικαιώνονται πλήρως οι δυνατότητες μιας αποτελεσματικής b movie. Η πρωταγωνίστρια συμμετέχει σε ένα καρναβάλι τρόμου, με δεκάδες κομπάρσους να την καταδιώκουν και την αγωνία να κορυφώνεται σταθερά. Ο Τζόρτζ Ρομέρο πρέπει να κράταγε σημειώσεις, ενώ ο Ντεϊβιντ Λίντς κατέβαζε σκοτεινές ιδέες.