Κώστας Καρυωτάκης…«Δρόμος»

Τώρα μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει,
μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.

Μ` είδαν, προσπέρασαν
όσοι αγαπάω,
μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ` ανέβασμα
του άχαρου δρόμου !
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ` όνειρό μου.

Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες,
τ` άνθη, χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια,
ήλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ` αστέρια.

Είναι και ανάμεσα
σ` όλα η αγάπη,
στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπει.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια…

 

Επιλογή εικόνας black kat