Γιώργος Κοτζιούλας…Ως Που Να ‘Ρθει Το Πρωτοβρόχι

Πάει καιρός, την έχω χάσει
κι αντί η καρδιά μου να ησυχάσει,
πιότερο θέλω να τη δω.

Σχοινί στο πεύκο έχει δέσει
και τραμπαλίζεται απ’ τη μέση
και κάνει κούνια σαν παιδί.

Ρ
Από τις φιλενάδες πο ‘χει
μαζί της ποια να περπατεί ;
Ώσπου να ‘ρθει το πρωτοβρόχι,
μπορεί και να ‘χω ξεχαστεί.
Ώσπου να ‘ρθει το πρωτοβρόχι…

Πιο λυπημένος από πρώτα
βγαίνω και γνέφω προς τα φώτα
π ‘ανάβουν πέρα στο βουνό.

Σχοινί στο πεύκο έχει δέσει
και τραμπαλίζεται απ’ τη μέση
και κάνει κούνια σαν παιδί.