Δρομέας αντοχής από τον καναπέ

του Μιχάλη Δήμα

 

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2018. Λάτρης του κλασικού αθλητισμού, του στίβου δηλαδή, εξ απαλών ονύχων. Λάτρης βέβαια από τον καναπέ. Πάντα θαύμαζε τους αθλητές του στίβου. Όταν ήταν ακόμα παιδί, στη δεκαετία του 70 στηνόντουσαν οικογενειακώς στην ασπρόμαυρη τηλεόραση για τους βαλκανικούς αγώνες. Βασίλης Παπαγεωργόπουλος στους δρόμους ταχύτητας και Χρήστος Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ.

Από τότε αγάπησε τον κλασικό αθλητισμό. Και πιο πολύ αγάπησε τους δρόμους αντοχής και τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Ο ίδιος κάποιες φορές ονειρευότανε να μοιάσει σε κάποιους από αυτούς. Κάποια φεγγάρια πήγαινε στη Γυμναστική Ακαδημία και έριχνε πέντε έξι γύρους. Είχε αρχίσει όμως από νωρίς το κάπνισμα και αυτό καθόλου δεν βοηθούσε.

Όταν αργότερα έγινε της μόδας ο μαζικός αθλητισμός, αυτός ήταν ήδη επιβαρυμένος από το τσιγάρο, με φυσική κατάσταση που απαγόρευε τη συμμετοχή του σε τέτοιες διοργανώσεις. Τώρα πια μεσήλικας του έχει απομείνει μόνο λίγο περπάτημα για να ξεκολλάει καμιά πίσσα από τα πνευμόνια.

Έφηβος τον Αύγουστο του 1982 έκανε διακοπές σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό. Στην Αθήνα διεξάγονταν οι Πανευρωπαϊκοι αγώνες στο ολοκαίνουριο ΟΑΚΑ. Είχε ανακαλύψει ένα καφενείο με τηλεόραση κοντά από εκεί που έμεναν και παρακολουθούσε τους αγώνες. Πολύ το ευχαριστιόταν με φραπεδάκι και τσιγαράκι μακριά από το βλέμμα της μαμάς. Τότε λοιπόν ήταν χρυσή η Άννα Βερούλη και χάλκινη η Σοφία Σακοράφα και οι δύο στον ακοντισμό. Έκτοτε, όποτε πετυχαίνει διοργάνωση κλασικού αθλητισμού και δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει, ευχαρίστως την παρακολουθεί.

Έτσι και φέτος στο Βερολίνο που δύο Ελληνίδες γίνανε πουλιά και πέταξαν ψηλότερα απ’ όλες το χάρηκε πολύ. Είδε και ένα συμβολισμό στη νίκη τους. Τη δίψα του Έλληνα για ελευθερία, ανάταση και μεταρσίωση παρ’ όλα τα στραβά και τα ανάποδα της έρμης της φυλής…