Σελίδες ημερολογίου… – Ανεμώλια

του Μιχάλη Δήμα

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 201… Σήμερα ο δρόμος με έβγαλε ως το δημοτικό πάρκο της Ηλιούπολης. Πριν ακόμη σφίξει η ζέστη – να δούμε πότε θα πούμε καλό χειμώνα – πήγα για έναν καφέ στο αναψυκτήριο. Βρήκα μια καλή σκιά και με θέα το Σαρωνικό άνοιξα την εφημερίδα.

Η ματιά μου πηγαινοερχόταν από τα ρεπορτάζ και τα άρθρα στο γαλάζιο της θάλασσας και τις μαρμαρυγές της. Πίσω μου μια μεγάλη αντροπαρέα σε ημικύκλιο, οι περισσότεροι συνταξιούχοι, σχολίαζαν την επικαιρότητα και την σκληρή πραγματικότητα που μας έχει ξεπεράσει. Από το μεταναστευτικό και την οικονομία μέχρι τις  το ποδόσφαιρο.

Έκλεισα την εφημερίδα και προσπάθησα να κλέψω κάτι από τις συζητήσεις τους. Παρ’ όλες τις διαφωνίες τους, όλοι ήταν επιφυλακτικοί με όλους όσους θέλουν να μας σώσουν. Με όλους όσους θέλουν να υφαρπάξουν την ψήφο μας. Όλοι ξέρουνε στα πάνελ τι θα ακούσουνε πριν ακόμη οι εκπρόσωποι των κομμάτων ανοίξουν το στόμα τους. Απορούν γιατί συνωστίζονται και διαπληκτίζονται και ο κόσμος τους κοιτάει χωρίς όμως να δίνει την ανάλογη σημασία στα λόγια τους, γιατί είναι λόγια του αέρα, ανεμώλια κατά την γλώσσα του Ομήρου. Και αφού εμπεδώσαμε τη σημασία της ανάπτυξης και των επενδύσεων που άλλοι τις θέλουν μόνο ιδιωτικές και άλλοι μόνο κρατικές, τώρα εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους, μα όλοι, με τα βαρύγδουπα σχέδια εθνικής ανασυγκρότησης και ανάταξης της εθνικής οικονομίας. Και όταν πιάνουνε στο στόμα τους τη δόλια την πατρίδα την προφέρουνε με τόσο στόμφο, που ειλικρινά εμένα προσωπικά με πιάνει μια ανατριχίλα και ένα ρίγος, ένας τρόμος ιερός, τρομάρα τους και τρομάρα μας…