Η επ’ αυτοφώρω σύλληψη

του Λευτέρη Τσίλογλου

 

Ξεχείλιζε από λύσσα. Του ξέφυγε ο αλήτης την τελευταία στιγμή απ’ τα χέρια του. Θέλει να τον ξεσκίσει, να τον κομματιάσει. Θέλει τα κομμάτια του να τα σκορπίσει στα πεινασμένα σκυλιά. Ακούς εκεί ο αλήτης! Να τον κάνει τσακωτό στην κρεβατοκάμαρά με την γυναίκα του! Γύρισε σήμερα εκτάκτως νωρίτερα στο σπίτι κι άκουσε τους αναστεναγμούς. Μπήκε σα σίφουνας μέσα, αλλά σα ζαγάρι ο βρωμιάρης με έναν ελιγμό πέρασε κάτω απ’ τα χέρια του κρατώντας και τα ρούχα του και πετάχτηκε έξω

Την άλλη θα την κανόνιζε αργότερα. Προηγείτο ο «δήθεν φίλος». Πήγε στην αποθήκη και πήρε τη γεμισμένη καραμπίνα. Θα τον μπουμπουνίσει, τον πούστη μόλις τον βρει χωρίς δισταγμό κανένα. Κι έτρεξε ξωπίσω του. Ξέρει! Θα πάει προς το δάσος που το γνωρίζει μα κι ο ίδιος το ξέρει σπιθαμή προς σπιθαμή. Μα καθώς πλησίαζε στο σημείο που πιθανώς θα ήταν κρυμμένος η πρώτη φούντωση άρχισε μέσα του να καταλαγιάζει κι άλλες ψυχραιμότερες σκέψεις να επικρατούν στο μυαλό του.

«Αξίζει για αυτήν την πουτάνα που τόσο άπονα κι αναίτια με πρόδωσε να καταστρέψω την υπόλοιπη ζωή μου πηγαίνοντας μέσα στη φυλακή.; Ας το διάολο δεν αξίζει»
Κοντοστάθηκε λαχανιασμένος και αφού για λίγο δίστασε για τα επόμενα βήματά του στη συνέχεια με αποφασιστικότητα έκανε μεταβολή κι άρχισε να γυρίζει πίσω αποφασισμένος εδώ και τώρα να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Το σπίτι το είχε αυτός στην ουσία πληρώσει, αλλά δε θα φερόταν σαν ο τελευταίος άπονος τσιγκούνης.

Κατέβασε τη μεγάλη βαλίτσα κι άρχισε να βάζει μέσα τα πρώτα απαραίτητα δικά του πράγματα. Η άλλη με το φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια της ήταν κουρνιασμένη σε μια γωνιά της κρεβατοκάμαρας κι αμίλητη τον κοίταζε να μαζεύει τα πράγματά του. Το μόνο που κατόρθωσε να ψελλίσει ήταν «Που πας Μάνο; Έκανα λάθος! Συγχώρεσε με… Σε παρακαλώ»

Δεν της έδωσε απάντηση. Το μόνο που είπε ήταν «Θα έρθω κάποια στιγμή να πάρω τα υπόλοιπα. Σου εύχομαι καλή τύχη, Θεώρησε τον εαυτό σου ελεύθερο να κάνεις τις νέες επιλογές σου. Το «μαζί», μας τέλειωσε οριστικά»

Παρά τις τελευταίες- έως υστερικές- εκκλήσεις της δεν έδωσε καμιά απάντηση και κλείνοντας την εξώπορτα ένιωσε πως μια άλλη πόρτα άνοιξε στη ζωή του «Κερατάς ναι, κατάδικος στις φυλακές όχι! Τώρα ας αφομοιώσω την ντροπή κι ας γυρίσω σελίδα στη ζωή μου»