Μπέλλης Μαρᾶς…«Τὸ Φασούλι»

Πολιτικάντηδων φασούλι χρυσάφὶ

σὲ περιτύλιγμα ἐθνοσήμων,

μὲ ΄λαφράδα σὲ ρῖξαν στὸ κουτὶ

τοῦ ἐγώ τῶν παρασήμων.

 

Θὰ σοῦ χρωστοῦν ἕναν σταυρὸ,

ξάδερφος, θεῖος καὶ μαγιόρ,

μὰ μὴν κλαῖς σὰ στὸν καρφώνουν ἐν ψυχρῷ·

θυμήσου… ἐσὺ τοὺς πῆρες ἀπ΄ τὸ σκῶρ.

 

Μυαλό, καρδιὰ σὲ παραβάν

Μὲ τὸ κορδονάκι τοῦτο , σὰν στυλὸ θὰ κρεμαστεῖς…

Ἄντε! Μπήξου καλύτερα στὴν τσέπη τοῦ μπουφάν

καὶ τράβα τὸ δοσμένο, μὴν κοντοσταθεῖς.

 

Σάλιωνε δεξιὰ-ἀριστερὰ

ὡς σκύλος, πόδια ἀφεντικοῦ

βόλτα σοῦ ὑπόσχονται ξανὰ

οὕτως ἤ ἄλλως γκρί βλέπεις παντοῦ.

 

Πλάστιγγα διαγωνισμοῦ πλειοδοτικοῦ

ἀπ΄ αὐγῆς σὲ φορτώνουν σπέρμα φασολιᾶς

στὸ ζύγι ἡ τύχη του πολιτισμοῦ

ἀντὶ κοινωνίας, κέρδος societᾱs.

 

Ψῆφος γένους ἄλλοτε δημοκρατικοῦ,

ὑπόδουλη σκέψη θεσμισμένη

ἀστείρευτη πηγὴ μεταπρατικοῦ

ἀπ΄ τὴν τσέπη τούτη, ζωμὸς δὲ βγαίνει…

 

Τὸ ἔκανα σωστά;

Μὴ νοιάζεσαι,

αὔριο πάλι θὰ ΄σαι μιὰ χαρὰ…

 

Τὴν ἀλήθεια νὰ σᾶς πῶ,

ὁδοιπορικά καὶ ἄδεια γιὰ τὸ χωριὸ πῆρα κι ἐγώ!

 

Αναδημοσίευση από https://www.fractalart.gr/to-fasoyli/