Αναγνώσεις από το βιβλίο των imaginistes

Μιχάλη Δήμα…Πατριδογνωσία

Διαβάζει ο Χρήστος Φιλόπουλος

 

…Κυριακή 2 Οκτωβρίου 201.. Χωρίς αυτοκίνητο, πεζός, ανεβοκατεβαίνω την Αγίου Δημητρίου κάμποσο τώρα καιρό. Με τα πόδια παρατηρείς πράγματα που εποχούμενος σου διαφεύγουν. Έχεις όλη την άνεση να σταθείς σε λεπτομέρειες και να κάνεις συγκρίσεις με το χθες. Να εδώ ήτανε το σουβλατζίδικο του μπάρμπα-Βαγγέλη. Μια τρύπα απ’ την οποία βγαίνανε σουβλάκια αραβουργήματα. Παραδίπλα το καφενείο του Παναγιώτη με τα πρώτα ηλεκτρονικά. Πόσα κέρματα καταβρόχθισαν οι μαγικές οθόνες, μόνο ένας Θεός το ξέρει. Να εδώ ήτανε το τοστάδικο του Μάκη του Σαρρή. Υπήρξα φανατικός πελάτης του για χρόνια αρκετά. Να εδώ ήτανε το μαγαζί του Μέρμηγκα το καφεκοπτείο που με έστελνε η Μαρίκα για να πάρω μαστίχα και γλυκάνισο για τα περίφημα ψωμιά της και πιο πάνω ο φούρνος του Μαλτέζου που αγόραζα μαγιά και τώρα έχει γίνει Αλετράς. Πιο ψηλά το βιβλιοπωλείο του Δεγαΐτη για τα σχολικά είδη και όχι μόνο. Κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά αντάλλασα το ζεστό μου παρά από τα κάλαντα με βιβλία των εκδόσεων Αστέρας και Αγκύρας. Ανηφορίζουμε στο ζαχαροπλαστείο του Καπόλα με τα περιζήτητα σάμαλι και τις τουλούμπες. Μια απαραίτητη στάση στη Χαρά εκεί που στεγαζόταν ο Κολομβούνης με τα ηλεκτρικά είδη. Άπειρες εργατοώρες ξοδεμένες σε καφέδες, μπύρες, αμπελοφιλοσοφίες και ψηστήρια. Και κατά Καλογήρους μεριά η πιτσαρία Σαν Μαρίνο, εκεί που γεύτηκα την πρώτη μου πίτσα. Να μην ξεχάσουμε το πατσατζίδικο του Ζήκου. Ο πατσάς του Ζήκου δεν παχαίνει αλλά ομορφαίνει. Και βέβαια το φαστφουντάδικο του παπά Τζώρζ και το μπαρ ξενυχτάδικο Όριεντ Εξπρές, που φιλοξένησε αντρικές συζητήσεις και ερωτικές εξομολογήσεις. Κάπου εδώ η βόλτα τελειώνει και τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν υπάρχει πια. Το μόνο που αντέχει ακόμα στο χρόνο είναι το Ρεμούτσικο, κοντά τριάντα πέντε χρόνια τώρα στα χέρια δεύτερης γενιάς, σήμα κατατεθέν και ορόσημο, στολίδι και αγλάισμα του έρμου Μπραχαμίου…

Αναδημοσίευση από imaginistes 9/10/16