φυλακισμένο…στις ενοχές

της Γωγώς Γεωργίου

 

Ούτε θυμό ούτε μίσος…ούτε αγανάκτηση…ούτε λύπηση για κανέναν…

δεν νοιώθω τίποτα… άδειασα…

αυτό το κενό του πράγματος… πως δεν υπάρχει πλέον περιεχόμενο…

δε θέλω να προκαλέσω πόνο ούτε δάκρυά…

δε θέλω να προκαλέσω τίποτα… θέλω έτσι σαν φυσαλίδα να αιωρούμαι στο κενό στο άπειρο .

να μην μ’ αγγίζει τίποτα να περνάω μέσα απ’ όλα και να μην μ’ αγγίζει τίποτα.

Δε θέλω να κοιμάμαι πια, ούτε να ονειρεύομαι.

Δε θέλω ν’ ακούω, ούτε να μιλάω… δε θέλω να πιστεύω πια ούτε να με πιστεύουν …

θέλω μόνο να μην θυμάμαι.

Συνηθίζει η ψυχή να ζει στο τίποτα… μαθαίνει η νύχτα ν’ ρχεται μόνη της άδεια και να φεύγει πιο άδεια το πρωί…

μαθαίνουν τα μάτια να κοιτάνε χωρίς να βλέπουν και οι φωνές να μην γίνονται ποτέ τραγούδια…

και κανείς ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ Τ’ ΑΛΛΑΖΕΙ ΑΥΤΑ !

Όταν ελευθερώνεις ένα θεριό που έχει μάθει να ζει στο κλουβί του, ποτέ δεν ξέρεις τι θα φερε η επαφή του με την ελευθερία…

όταν ένα αποκοιμισμένο ζώο ξαφνικά αντικρίζει τι υπήρχε μόλις λίγα εκατοστά μακρυά του αλλά δεν το χε δει, τότε όλα να τα περιμένεις…

Δεν υπάρχουν εγγυήσεις για τις αντιδράσεις του…

και να θυμάσαι πως κανένα ζώο δεν κάνει κακό χωρίς λόγο!

να θυμάσαι πως ένα ζώο γεννημένο εκεί, φυλακισμένο τρέφει ενοχές πως ίσως εκείνο φταίει για την σκλαβιά του

…πως ίσως αυτό του αξίζει τελικά…

όταν ανοίξει η πόρτα και βγει στον αέρα, μόνο ευγνωμοσύνης συναισθήματα τρέφει για τον απελευθερωτή του…

κακό δεν θα του κάνει ποτέ ότι κι’ αν συμβεί ! άπαντα θα τον σέβεται …θα τον αγαπάει και θα τον προστατεύει…

κακό στον εαυτό του ίσως κάνει…σ εκείνον ποτέ.

Αγάπη…ευγνωμοσύνη ….σεβασμός….δύσκολες λέξεις γαμώτο…πολύ δύσκολες.

Κουράστηκα…οι σκέψεις με κουράζουνε …με διαλύουν… όσο σκέφτομαι τόσο πιο βαθιά βυθίζομαι…

και εκεί στα βαθιά είναι πόλη παγωμένα τα νερά ..

πονάνε τα κόκαλα απ’ το κρύο…

εκεί στα βαθιά παγώνει το μυαλό και δεν λειτουργεί…

αυτό είναι καλό… αλλά ο πόνος… ο πόνος γιατί υπάρχει ακόμα;

εκείνες οι απολήξεις του εγκεφάλου που επισημαίνουν τον πόνο γιατί δεν παγώνουν να πάψουν να λειτουργούν επιτελούς;

κουράστηκα… δε θέλω τίποτα πια…

απομόνωση εγώ μ’ εμένα, αντιμέτωπες

για ακόμα μια φορά.

ποιος θα’ ναι ο νικητής και ποιος ο χαμένος…

δεν ξέρω και αυτό που λένε πως ο χαμένος τα παίρνει όλα…

παπαριές να ξέρετε…