Ρακετοφόροι, κλαρινογαμπροί και…πέφτουλες της παραλίας

Καλοκαίρι, παραλία,αντιηλιακά και όλα τα συναφή. Να προσθέσουμε και ρακέτες;

Κάθε καλοκαίρι, στις ελληνικές παραλίες συναθροίζεται κόσμος και κόσμος. Ανέκαθεν, η παραλία αποτελούσε ένα μέρος όπου θα έβλεπες ή θα βίωνες περίεργες καταστάσεις, από την στιγμή που κυκλοφορούσε ανενόχλητη η μάνα του Κωστάκη με τα γεμάτα τάπερ ή ο μερακλής Έλληνας με το ραδιοφωνάκι που έπαιζε καψουρο-ελληνικά… Τα τελευταία χρόνια όμως, το σκηνικό αυτό έχει πάρει άλλη διάσταση. Εκεί που αναζητάς ένα σημείο στην παραλία για να ξεφύγεις από την καθημερινότητα, στο τέλος γυρίζεις σπίτι με περισσότερα νεύρα!

Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μας σε παραλία κι αφού παρατηρήσαμε προσεκτικά τους λουόμενους, αποφασίσαμε να γράψουμε το παρακάτω άρθρο. Ξεκινήσαμε λοιπόν με τους άντρες, μιας και αλφαβητικά είναι πρώτοι, κι έπεται συνέχεια με τις γυναίκες…

Ρακετάκιας

Γνωστός κι ως τάκα – τούκας, μιας και φροντίζει να κάνει γνωστή την παρουσία του με τα κατάλληλα ηχητικά εφέ. Έχει έρθει στην παραλία με μοναδικό σκοπό να παίξει ρακέτες. Η ρακέτα αποτελεί προέκταση του χεριού του, ενώ τα μάτια του βλέπουν μόνο μικρά κίτρινα μπαλάκια. Είναι τόσο αφοσιωμένος στο παιχνίδι, που δεν έχει καμία αίσθηση με το περιβάλλον και με το τι συμβαίνει γύρω του. Μέχρι εδώ καλά… Δεν υπάρχει κάτι τρομερά ενοχλητικό! Όταν, όμως, 3/4 φορές που θα βρεθείς στην παραλία, ο συγκεκριμένος τύπος παίζει σε απόσταση αναπνοής από την ξαπλώστρα σου… Εε ναι, εκεί, φίλε ρακετάκια, θέλω να σου σπάσω την ρακέτα στα δύο! Όταν δε είναι πολλοί, νομίζεις πως βρίσκεσαι σε πεδίο μάχης με τα μπαλάκια άλλοτε να σκάνε ακριβώς δίπλα σου σαν ρουκέτες κι άλλοτε να πετυχαίνουν το στόχο τους, δηλαδή …το κεφάλι σου.

Η χειρότερη περίπτωση είναι ο αγενέστατος ρακετάκιας, ο οποίος αντί να σου ζητήσει συγγνώμη για το καρούμπαλο ή τη μελανιά που μόλις σου χάρισε, σου ζητάει το μπαλάκι με επιτακτικό ύφος τύπου : “Μου το πιάνεις λίγο;”. Παρ’ το και στειλ’ το στον αγύριστο!

Κλαρινογαμπρός

Η κλίκα της παραλίας. Συνήθως πηγαίνουν πακέτο. Κι επειδή υπήρχε διχογνωμία γι’ αυτή την κατηγορία κι αν ονομάστηκε σωστά, να μας σχωράτε αν έχετε αντίθετη γνώμη. Οι τύποι αυτοί σκάνε στην παραλία με φανελάκια (κατά προτίμηση Vagrancy) ξεχειλωμένα μπρος πίσω δεξιά κι αριστερά για να φαίνονται τα τατουάζ τους (εδώ τι να πρωτοσχολιάσουμε …το αφήνουμε σε εσάς) και το αποτριχωμένο γυμνασμένο στήθος τους. Μερικές φορές, κλέβει την παράσταση κι η ρώγα τους, η οποία για να ξεπροβάλλει από την μπλούζα τους, λογικά θα έχει piercing. Επίσης, φορούν jockey καπέλα γνωστών brands ή γνωστών μαγαζιών της παραλιακής. Στη 2η περίπτωση, απλά ζούνε για την στιγμή που θα τους ρωτήσεις πού βρήκαν το καπέλο, για να σου απαντήσουν : “Τους ξέρω και μου το έδωσαν.”

Γυρνοβολάνε με το cocktail ανά χείρας ή στην έσχατη περίπωση με μια Corona, κάνοντας τα pr τους. Έπειτα μαζεύονται πηγαδάκια ωσάν “elite” της παραλίας που είναι, φορώντας γυαλιά καθρέφτες και μαγιό σε όλες τις πιθανές φλούο αποχρώσεις, ώστε να εντοπίζονται εύκολα. Αν υπάρχει beach bar στα πέριξ, ξέρουν μέχρι και την καθαρίστρια, ενώ ανυπομονούν να σε δουν στο βραδινό τους event. ΜΑ ΠΟΣΟΙ ΕΙΣΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ; Aπό ποιό εργοστάσιο βγαίνετε έτσι καρμπόν;

Πέφτουλας

Δεν χρήζει ιδιαίτερης περιγραφής. Αυτή η κατηγορία μπορεί να συνδυαστεί και με κάποια από τις υπόλοιπες. Οι πέφτουλες έρχονται στην παραλία με σκοπό ζωής να βρουν γκόμενα. Την πέφτουν σε όποιο θηλυκό πέσει στο ραντάρ τους, χωρίς κάποια ιδιαίτερη προτίμηση, από 15χρονα κορίτσια μέχρι και gilf 60άρες. Ο καλός ο μύλος όλα τ’ αλέθει …αρκεί να φοράει μπικίνι! Θα τους δεις να κατεβάζουν γυαλί για να αξιολογήσουν σωστά το στήθος ή τα οπίσθια που μόλις πέρασαν. Μάλιστα, αν υπάρχει οπτική επαφή με το πρόσωπο, κλείνουν με νοήμα το μάτι και στέλνουν φιλάκια. Η αξιολόγηση μπορεί να συνοδεύεται κι από κάποιο σχόλιο σε υπερθετικό βαθμό. Η διακριτικότητα γι’ αυτούς είναι μια άγνωστη λέξη.

Ένα θετικό στοιχείο του χαρακτήρα τους είναι η καλή θέληση τους από το να σου κουβαλήσουν πράγματα μέχρι να σε αλείψουν λάδι στα σημεία που δεν μπορείς. Όταν μάλιστα είναι μαζεμένοι παρέα, κατεβάζουν στην παραλία 5άδα με στενό μαρκάρισμα man to (wo)man. Το κακό είναι ότι τα καταφέρνουν…

Gadgetάκηδες

Τι κι αν όλοι πάμε στην παραλία για να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα; Αυτοί τη μεταφερούν εκεί. Τα απολύτως απαραίτητα γι’ αυτούς είναι οποιοδήποτε gadget κυκλοφορεί στην αγορά από jockey καπέλο με κρυφή κάμερα μέχρι αναπτήρα-usb. Όσο για τα tablets, το smartphone, τη φωτογραφική (αδιάβροχη ή μη), έχουν φροντίσει να τα φορτίσουν από βραδύς. Όσο κι αν προσπαθείς να τους πείσεις να κάνουν μια βουτιά, δεν συγκινούνται. Προτιμούν να καθίσουν στην ξαπλώστρα παίζοντας με τις καινούριες εφαρμογές που κατέβασαν. Από την άλλη, αν καταφέρεις να τους πείσεις, θα φορέσουν αδιάβροχη θήκη στο κινητό τους και θα βουτήξουν μαζί του.

Baby-oil-άς

Το σύνθημα του είναι το “βάλε λάδι κι έλα βράδυ”. Αν ήταν βράδυ καλά θα ήταν, γιατί δεν θα σας βλέπαμε. Δυστυχώς είναι ντάλα μεσημέρι κι εσείς λαμπυρίζετε στο φως του ήλιου σαν τις κωλοφωτίτσες που έχουμε στο χωριό!

Φίλε αναγνώστη, αρχικά, θα τους αναγνωρίσεις από την άψογη αποτρίχωση τους, καλύτερη από κάθε γυναίκας που βρίσκεται στη συγκεκριμένη παραλία (πείτε μας το μυστικό σας, βρε αγόρια, να μην ταλαιπωρούμαστε με το ξυραφάκι κάθε καλοκαίρι!). Αφού τακτοποιηθούν στις ξαπλώστρες, αρχίζει η ιεροτελεστία, όπου αλείφουν με ευλάβεια το άτριχο στήθος τους με γένναια πόσοτητα λαδιού. Στη συνέχεια, περνούν και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος, έως ότου το αποτέλεσμα είναι ομοιόμορφο. Έπειτα, τους περνάτε με τριμμένη φρυγανιά και τους πετάτε στο τηγάνι. Η συνταγή ήταν μια προσφορά της Johnson & Johnson και της Carroten.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό τους είναι το μαγιό – βρακί – τριγωνάκι – τυροπιτάκι, πες το όπως θες! Το μικροσκοπικό αυτό μαγιό έχει ως απώτερο σκοπό να αναδείξει άλλοτε τους γυμνασμένους τετρακέφαλους κι άλλοτε προσόντα, τα οποία δεν κρίνονται κι απαραίτητα στην παρούσα φάση. Όταν μάλιστα ξαπλώσουν στην πετσέτα τους, παίρνουν κατάλληλη πόζα, συνήθως αυτή του αστερία, ώστε να σφίξει το σώμα και να εμφανιστεί κάθε γυμνασμένος μυς. Ο Patrick πρέπει να έχει περισσότερο μυαλό από τη συγκεκριμένη κατηγορία.

 Social Media Boyz

Το check in στο πρώτο μπάνιο το δεχόμαστε και τους ζηλεύουμε, άντε και στο δεύτερο. Από το τρίτο και μετά, απλά γίνονται full κουραστικοί κι ενοχλητικοί για την αρχική σελίδα. Είναι να απορείς αν απολαμβάνουν το μπάνιο, αφού αναλώνονται στο πως θα βγάλουν την καλύτερη φωτογραφία profile, ψάχνοντας την καταλληλότερη οπτική γωνία για να αναδείξουν το σώμα, που έχτιζαν τόσο καιρό στο γυμναστήριο (ε, τι; άπατα θα πάνε τόσα check-in στο γυμ;) και στο τι φίλτρο θα βάλουν στη φωτογραφία για να κάνει και τις σωστές σκιές. Αν δεν έχουν χτίσει σώμα, περιορίζονται στις selfies!

Κάφρος

Τον έχεις δει, τον έχεις ζήσει όταν είχατε δύο ξαπλώστρες διαφορά, σου έχει αφήσει τραυματικές εμπειρίες. Όσο ο κάφρος βρίσκεται καθήμενος στον αιγιαλό, με τα πόδια διάπλατα ανοιχτά σαν να προσπαθεί να τερματίσει το μηχάνημα των προσαγωγών (νοητικά), παράλληλα τερματίζει τα ντεσιμπέλ, καθώς μιλάει στο τηλέφωνο ή διηγείται κάποια (πολύ ενδιαφέρουσα #not) ιστορία της ζωής του. Κάθε του κουβέντα σε διαπερνά και η ρήξη τυμπάνου σού χτυπά την πόρτα. Σε περίπτωση που παίζει τάβλι, η κατάσταση γίνεται γηπεδική. Θα ήθελες πολύ να του δώσεις να φάει τα πούλια από το τάβλι, αλλά καλύτερα να κάνεις μια βουτιά να το ξεχάσεις.

Αν πετύχεις κάφρο στη θάλασσα …βοήθεια σου! Είναι πολύ πιθανό να σου πιάσει το κεφάλι για να στο βουτήξει στο νερό, η λεγόμενη πατητή, νομίζοντας ότι γίνεται αστείος …ή να επιδίδεται σε βουτιές ακριβώς δίπλα σου. Στο ultimate της καφρίλας, θα τον πετύχεις να κάνει γαργάρες και να φτύνει ή να αποφράζει τη μύτη του στα νερά της θάλασσας

Σαφώς και υπάρχουν και φυσιολογικοί τύποι ανδρών στην παραλία.

Πηγή: https://www.facebook.com/neopolis.gr

Όταν πριν λίγο διάβασα ότι απαγορεύτηκαν οι ρακέτες στο Καβούρι, στη Μάνη και σε παραλία της Βουλιαγμένης κόντεψα να αγκαλιάσω το pc. «Ιστορική απόφαση». Μα, φυσικά! Είναι οι πιο ανυπόφοροι λουόμενοι και η επιτομή του Ελληνάρα. Οι περισσότεροι γνήσια τέκνα και αυτοί του ΚΛΙΚισμού που τους έμαθε ότι είναι τόσο «κουλ» να απλώνεις λάδι στο κορμάκι σου, να κάνεις βουτιές στην άμμο σαν να σε πυροβολούν από ελικόπτερο, να πετάς δεξιά και αριστερά το μπαλάκι σου και να παίρνεις αυτό το ύφος του ηττημένου πρωταθλητή κάθε φορά που το μπαλάκι πέφτει στα κεφάλια μας. Και δεν πηγαίνουν και κάπου να χωθούν να μας αφήσουν στην ησυχία μας. Παίζουν μπροστά στο κύμα. Διότι ο νούμερο ένα άγραφος κανόνας των ρακετοφόρων λέει: «Ρακετοφόρος που δεν φαίνεται, μισή δουλειά». Έτσι, δεκαετίες τώρα, με τα αποκαΐδια του βλαχοlifestyle που του μάθανε ότι άνθρωποι που θα πάρουν ένα βιβλίο να διαβάσουν στην παραλία είναι τα ψώνια και «ρε φίλε τι έκανες όλο το χειμώνα, εδώ βρήκες να διαβάσεις». Λες και το να διαβάσεις ένα βιβλίο στην παραλία ενοχλεί κανέναν. Λες και το να θες απλά να απλωθείς στον ήλιο και να ακούσεις το κύμα είναι έγκλημα. Και το χειρότερο όλων είναι ότι το «τάκα-τούκα» συνεχίζεται και στις πιο ερημικές παραλίες. Απτόητοι! Να έχεις κατέβει το γκρεμό για να δεις το νούμερο να χτυπιέται μπροστά στη μούρη σου. Όταν βέβαια συνδυάζεται και με ανοιχτό αμάξι όπου ακούγεται τέρμα το λαϊκό άσμα που συνοδεύει τον αγώνα, εκεί μόνο ο Βούδας δεν θα έκανε κακές σκέψεις για τον συνάνθρωπο. Κοντά στο χωριό μου υπάρχει μια μικρή παραλία. Κάποτε ήταν σχεδόν ερημική. Τώρα με όλα αυτά τα αυθαίρετα που έχουν χτιστεί γύρω-γύρω μαζεύει αρκετό κόσμο. Τα Σαββατοκύριακα γεμίζει και με κόσμο από την Αθήνα. Κανένας Αθηναίος δεν προλαβαίνει να παίξει ρακέτες. Ξέρετε γιατί; Οι θέσεις είναι πιασμένες από τους ντόπιους. Δυο-τρεις παρέες, οι πρώτοι του χωριού, κοπανιούνται σε ένα μέρος με (κρατήσου) απόκρημνα βράχια και πέτρες. Ούτε καν άμμος. Και παίζουν, παίζουν ρακέτες σαν λυσσασμένοι. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Με μια πόζα που σε βγάζει από τα ρούχα σου.  Πηγή: www.lifo.gr