άνωση

– Γιατί, τι έχει;

– Θα δείτε…

~~~

Ο χωματόδρομος χώριζε στα δυο το νερό. Η λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού απ’ τη μια – με τον επίπεδο Ντολμά μόλις να ξεχωρίζει απ’ την επιφάνειά της – και η τεράστια ακανόνιστη λεκάνη της αλυκής απ’ την άλλη με το στεγνό αλάτι να δημιουργεί άσπρες κοφτερές απολήξεις στο λασπωμένο έδαφος.

– Προσεκτικά όπως μπαίνετε. Όχι στην άκρη. Εδώ που είναι βαθιά. Το στερεοποιημένο αλάτι κόβει.

– Μα δεν μπορείς να κολυμπήσεις! Σε σπρώχνει προς τα πάνω!

– Είναι η άνωση. Το νερό έχει πάρα πολύ αλάτι οπότε προχωράς σιγά σιγά, σαν να περπατάς, προσέχοντας μη γυρίσεις ανάποδα. Α! και να μην πέσει νερό στα μάτια σας. Δεν είναι για βουτιές.

– Εγώ δεν μπαίνω παραμέσα. Φοβάμαι! Δεν μπορώ να ισορροπήσω.

– Δεν ζει τίποτα εδώ. Μόνο αυτές οι μικροσκοπικές κόκκινες γαριδούλες που τρώνε τα φλαμίνγκο. Μπορείς να τις δεις να κολυμπάνε κοντά στην επιφάνεια.

– Λένε ότι τα φλαμίνγκο δεν φεύγουν πια από την αλυκή τον χειμώνα. Άλλαξε ο καιρός κι αλλάζουν κι αυτά συνήθειες.

– Τον χειμώνα όλη η δεξαμενή στεγνώνει. Μόνο εδώ που κολυμπάμε κρατάει νερό. Την Άνοιξη τη γεμίζουν πάλι απ’ το Ιόνιο.

-Νιώθω σαν συνταξιούχος σε ιαματικά λουτρά.

– Ξέρεις πόσος κόσμος έρχεται και κάνει το μπάνιο του εδώ; Πάλι φωτογραφίζεις τα παλούκια;

Κουβέντα στην κουβέντα για το αλάτι, τις αλυκές, τα κλικ της φωτογραφίας, τον περίεργο καιρό που αλλάζει τις συνήθειες των φλαμίνγκο, πειράγματα, η δυσκολία να ισορροπήσεις…

… κι ο ήλιος κρύφτηκε αφήνοντας αυτή την αλλόκοτη αίσθηση «μπάνιου» – «μη μπάνιου» στην αλμυρή ζεστή δεξαμενή, τα χρώματα και τις αγριόπαπιες να σηκώνονται απ’ τη λιμνοθάλασσα.