Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιανοκλαδίου

του Μιχάλη Δήμα

 

Κυριακή 18 Αυγούστου 201.. Είναι νωρίς το απόγευμα. Η ζέστη δεν έχει υποχωρήσει ακόμη. Ένα μεσόκοπο ζευγάρι φτάνει στο σταθμό. Σχεδόν έρημος αυτή την ώρα, μια Αγγελοπουλική ατμόσφαιρα. Η θερμοκρασία και η ώρα επιβάλλουν καφέ και μάλιστα παγωμένο. Στο κυλικείο παραγγέλνουν από ένα φρέντο καπουτσίνο. Κάθονται στα τραπεζάκια που είναι έξω μπροστά στις γραμμές, για να μπορούν να καπνίσουν, αν και μέσα έχει περισσότερη δροσιά  λόγω κλιματισμού.

Πίνουν τον καφέ καπνίζοντας, αλλά η αντηλιά είναι ενοχλητική και καταφεύγουν στο εσωτερικό. Μένει κάμποση ώρα ακόμη μέχρι την άφιξη του τρένου. Χαζεύουν το κυλικείο με τα ξύλινα στρογγυλά τραπεζάκια, τις ξύλινες κλασικές καρέκλες καφενείου, τα παλιομοδίτικα πλακάκια στο δάπεδο, τα όμορφα γύψινα στο ταβάνι, το πιάνο σε μια μεριά του τοίχου και ω του θαύματος !Πάνω σε μια καπελιέρα κάτω από ένα μαύρο καπέλο βρίσκεται ένα τάβλι. Να ένας καλός τρόπος να περάσουν την ώρα τους ευχάριστα μέχρι να έρθει το τρένο. Ο άντρας κατεβάζει το τάβλι και το ανοίγει πάνω στο τραπέζι.

Τους έκανε εντύπωση η κατασκευή του. Επρόκειτο για κομψοτέχνημα υψηλής αισθητικής. Στολισμένο στο εσωτερικό με όμορφα σχέδια, με βαθιά τοιχώματα, για να μη φεύγουν τα ζάρια έξω, με μεγάλα ζάρια για τους πρεσβύωπες, και το εντυπωσιακότερο με ξύλινα χειροποίητα πούλια. Παίζουν ένα παιγνίδι και η ώρα πλησιάζει για να υποδεχτούν το αγαπημένο πρόσωπο που έχουν πάει να παραλάβουν. Από τα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η ανακοίνωση για την άφιξη του συρμού.

Ξαναβγαίνουν έξω και σε λίγο χέρια σηκώνονται στον αέρα μαζί με φωνές, πριν γίνουν αγκαλιές και φιλιά…