Δοκίμιο για το Σουβλάκι

του Φαίδωνα Χριστοδουλάκη

 

Μια λέξη χίλιες εικόνες και μια μόνιμη ηδονή στον ουρανίσκο. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Με γύρο ή με καλαμάκι. Με μπιφτέκι ή λουκάνικο. Απ’ όλα, πάντα, ενίοτε και με διπλή πίτα. Με τζατζίκι ή σως, συνήθως με καυτερό πιπέρι…

Δε θέλω τώρα να σας ζαλίζω με την αρχαιοελληνική καταγωγή του εδέσματος, τη βυζαντινή του συνέχεια ή τη νεοελληνική του επανεμφάνιση και άλλα ιστορικά… Θα σας περιγράψω μόνο λίγες εικόνες από ένα παρελθόν κοντινό και συνάμα μακρινό.

Θυμάμαι ένα πολύ μικρό στρουμπουλό αγοράκι με μαλλί playmobil, να το κρατάει ο μπαμπάς του απ’ το χεράκι και να παραγγέλνει σε ένα σουβλατζίδικο στα Χανιά…

-“ένα απ’ όλα με διπλή πίτα και γύρο για τον μικρό”

κι ο σουβλατζής με απορία να ρωτάει σαν να μην άκουσε καλά,

– “παιδικό είπατε;”

αποστομωτική η απάντηση του αειμνήστου πατρός,

– “δεν υπάρχουν παιδικά σουβλάκια για τον Φαίδωνα!”….

Αργότερα μια εικόνα χωμένη στη δεκαετία του ‘80… Θυμάμαι δυο αγοράκια ντυμένα σαν κρεμμύδια, να κρατάνε από ένα πίτα γύρο, απ’ τον Κόκκινο στο Μπραχάμι στο χέρι, και μπροστά στη “Λόλα” λίγες μέρες πριν τη Πρωτοχρονιά, και να ρωτάει ο μικρότερος τον μεγαλύτερο…

– “δηλαδή τώρα Φαίδωνα θα λέμε αντί για 1984, 1985;”

Εικόνες και γεύσεις. Όπως και οι γυναίκες… διαφορετικές, ξεχωριστές άλλες μαγικές που δεν τις ξεχνάς ποτέ, κι άλλες αδιάφορες… έτσι και τα σουβλάκια!

Δυο αρκουδόμαγκες κάπου αρχές 90’ς… με μπότες βέρμαχτ και μπουφάν δερμάτινα περφέκτο να τρώνε ύστερα από σούρα τρελή σουβλάκια αλιανιάρικα στον Κάββουρα στα Εξάρχεια.

Στο Ρέθυμνο περίπου την ίδια εποχή ένας ηλιοκαμένος γόης κάνει ψηστήρι σε μια μελαχρινή κουκλίτσα που μένανε στο ίδιο ξενοδοχείο κι αυτή του λέει…

– “πάμε Φαίδωνά μου να φάμε πίτα γύρο με γιαούρτι; Είναι υπέροχο και μπορούμε μετά να φιλιόμαστε ελεύθερα!”

Στα μέσα του ‘90 θυμάμαι μια κομπανία 8-9 άτομα να τρώνε δυο – δυο τα πιτόγυρα στον Διόνυσο στην πλατεία Καλογήρων πριν το σινεμά του Σαββάτου στο Μετροπόλιταν….

Η ίδια παρέα Κυριακές Φθινοπωρινές μετά από καφέ στη θρυλική “Σαμπρίνα” στο Καλαμάκι, να παίρνει πίτα γύρο από ένα σουβλατζίδικο απίθανο στη Θουκυδίδου, που το ‘τρωγες και έπαιρνες φωτιά… και να πηγαίνει παραλία στο Καλαμάκι, να ανεβαίνει στον κυμματοθραύστη στα κότερα και να πλακώνει τα φοβερά σουβλάκια προσπαθώντας να πνίξει το σχολικό σύνδρομο της Κυριακής…

Τόσες εικόνες… τόσες γεύσεις… τόσες αναμνήσεις…

Τώρα πια κοντά στα 40, σαν να μην άλλαξε τίποτα. “Κόκκινος” και “Βαγγέλης” στο Μπραχάμι, “Διόνυσος” στην Πλατεία Καλογήρων, “Μισό Πυθάρι” στο Μοναστηράκι, “Σάββας” και “Καλαμάκια” στην Πανόρμου, παραμένω εραστής και λάτρης του είδους, ανοιχτός πάντα σε νέες γευστικές προκλήσεις….

Σας ασπάζομαι Φαίδων…

αναδημοσίευση από 25/2/15