Μνήμη Μίλτου Σαχτούρη

του Μιχάλη Δήμα

                                                                                                                                                         στο Χρήστο Πιπίνη

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019. Πίνω καφέ με τον Χρήστο στην καφετέρια πίσω από το Ιερό του Αγίου Δημητρίου. Λέμε πολλά και διάφορα. Κάποια στιγμή η κουβέντα έρχεται στον ποιητή Μίλτο Σαχτούρη. Αγαπημένος και του Χρήστου, όπως και σε μένα. Μου διηγείται ένα επεισόδιο από τη ζωή του ποιητή που έγινε αφορμή να γράψει το ποιήμα  Ο ΑΝΔΡΈΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ, εμπνευσμένο από μια παρεξήγηση. Λέμε και διάφορα για τον Ντίλαν Τόμας το αδελφικό φάσμα του ποιητή, που πολύ πρέπει να θαύμαζε.

Ο Σαχτούρης πέθανε το 2005. Μέχρι τότε είχα διαβάσει όλες του τις ποιητικές συλλογές καθώς και κριτικές για το έργο του. Είχα άρα αποκτήσει μια οικειότητα με το πρόσωπό του, που μου επέτρεψε μετά την εκδημία του, να γράψω κάτι σχετικό. Το συγκεκριμένο γραπτό το θυμήθηκα όταν πήγα σπίτι. Θεωρώ, με αφορμή τη συνάντηση, πως είναι ευκαιρία να το μοιραστούμε…

                       ΜΝΗΜΗ ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ

                                 Μια ίσια γραμμή

                                 Ή σχεδόν ίσια

                                 Με μικρές διακυμάνσεις

                                 Σαν καρδιογράφημα

                                 Κάποιου που σβήνει

                                 Και τα χρόνια

                                 Ποια χρόνια

                                 Πόσα χρόνια

                                 Είκοσι, τριάντα, σαράντα

                                 Παράξενα αρχίζω να γερνάω

                                 Η γνωστή μου θέα απ’ το παράθυρο

                                 Που πίνω τον καφέ μου

                                 Ξεβάφει κάθε μέρα λίγο-λίγο

                                 Σκληρή ρουτίνα αμείλικτη

                                 Με δόντια σαν πριόνια

                                 Τα χρόνια μου τ’ ασάλευτα

                                  Χρόνια τα πριονίζεις…