ένα τραγούδι και δύο κορίτσια…

της Βασιλικής Δραγάτση

 

Μια ιστορία για ένα τραγούδι και δύο κορίτσια… Το λυπημένο κορίτσι και το χαρούμενο κορίτσι! Δεν ήταν κολλητές φίλες, ήταν η παρέα της παρέας! Ένα βράδυ -πώς έτυχε- είχαν ξεμείνει στο σπίτι του λυπημένου κοριτσιού, σε ένα δυάρι, στον έβδομο όροφο, στη rue de la Huchette, στο Παρίσι! (Όλα τα θαύματα έτσι κι αλλιώς κι όλες οι ωραίες ιστορίες από το Παρίσι ξεκινάνε κι εκεί καταλήγουν)…

Από τη βεράντα φαινόταν η Παναγία των Παρισίων και το ποτάμι. Η μία οριακά καταθλιπτική, με το βλέμμα στο παρελθόν, χωρίς να μπορεί να απολαύσει τίποτα, ούτε το Παρίσι, ούτε τα 20 της χρόνια, χωρίς να αναγνωρίζει την υπέροχη τύχη της…

Η έξοδός της ήταν ένα ποτήρι κρασί σε κάποιο πιάνο-μπαρ, εκεί στις όχθες δίπλα στο σπίτι της, στοιχειωμένη από έναν κατάμαυρο πρώτο έρωτα. Το χαρούμενο κορίτσι απολάμβανε τα πάντα: τις σπουδές της, το Παρίσι, τις παρέες, τα underground στέκια, Ζούσε.

Η μια άκουγε «κλασική» μουσική (Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Σαββόπουλο και προκλασικούς), η άλλη μόνο ροκ,όλα της τα είδη…

Έπιναν οι δυο τους και ξαφνικά το χαρούμενο κορίτσι είπε: «Να σου βάλω ένα τραγούδι, θα νιώσεις τον άνεμο να φυσάει»… Τον ένιωσε. Μια μπουκάλα κρασί αργότερα, βρέθηκαν ξημερώματα, καταχείμωνο μπροστά από την Παναγία των Παρισίων να χορεύουν και να τραγουδάνε το «Γιάννη μου, το μαντήλι σου»…

Ύστερα χάθηκαν, όπως χάνονται οι άνθρωποι που συναντιούνται τυχαία στην πόλη… Το χαρούμενο κορίτσι έζησε άλλα δέκα χρόνια στο Παρίσι που λάτρευε, το άλλο έφυγε πανικόβλητο από την πόλη που δεν ήξερε πόσο πολύ είχε λατρέψει…Χάθηκαν, χωρίς το χαρούμενο κορίτσι να μάθει ότι είχε δωρίσει σε κείνη τη θλιμμένη τυχαία φίλη τη μουσική υπόκρουση ολόκληρης της ζωής της.