Η Χαμένη Τιμή

της Βασιλικής Δραγάτση

 

Κι αφού όλοι κατακρίνουμε τη βία κατά των γυναικών, ας μιλήσουμε για την πιο υπόκωφη, την πιο ύπουλη μορφή, που μπορεί να ασκηθεί και να γίνει αποδεκτή ακόμα κι από τις ίδιες τις γυναίκες: τη βία απέναντι στις γυναίκες που αναλαμβάνουν δημόσιες ή υπεύθυνες θέσεις, όχι μόνο τώρα, αλλά ανέκαθεν…

Μιλάω για τα πρώτα κουτσομπολιά (ποιος τη σπρώχνει άραγε), για τα υπονοούμενα μετέπειτα στον κίτρινο τύπο (μέντοράς της ο τάδε και εννοούν βέβαια, εραστής), τις διαρροές από «συναδέλφους» και άσπονδους φίλους… Μιλάω για ολόκληρες κατασκευές που στόχο έχουν να καταρρακώσουν κάθε γυναίκα που αποκτά εξουσία (ιδίως αν είναι νέα και όμορφη)…

Τότε γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας «Χαμένης Τιμής της Καταρίνα Μπλούμ»,τότε βλέπουμε μια απλή ζωή να βουτιέται στη λάσπη και στη χυδαιότητα… Να διασύρονται οικογένειες ολόκληρες, να καταλύεται κάθε έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αρκεί να θολώσει το προφίλ του θύματος…

Πολλές φορές έχω σκεφτεί τι θα μπορούσε να ειπωθεί για τη δική μου ζωή, μια μάλλον «σιωπηλή» ζωή, εάν ερωτώντο τα «κατάλληλα» πρόσωπα, πώς γεγονότα μιας κανονικής ζωής θα μεγενθύνονταν και θα με μετέτρεπαν με τεράστια ευκολία σε μέγαιρα και τέρας… Ακριβώς σαν τη «χαμένη τιμή»…

Αυτή τη βία με πόση ευκολία την υιοθετούμε κι εμείς οι γυναίκες, γεμάτες άγρια χαρά που μπορούμε να κατασπαράξουμε κάποια που κατάφερε κάτι περισσότερο από εμάς… Στην «Αναπαράσταση» του Αγγελόπουλου, όταν οδηγείται η «φόνισσα» στην κλούβα, οι γυναίκες του χωριού την καταριούνται και την φτύνουν, αλλά όχι για το έγκλημά της μάλλον, παρά γιατί αυτή είχε ζήσει κάτι παραπάνω από εκείνες, είχε ερωτευθεί και βιώσει ένα εκτός ορίων πάθος…